شهادت امام جعفر صادق (ع) 1404- منصور ارضی

انگار بین نور نگاری نشسته است/در پشت پرده آینه‌داری نشسته‌ است/بالای طاقِ عرش شعاری نشسته است/در مکتب تو طفل فراری نشسته است/از کودکی به لطف همین عشق بالغیم/شاگردهای مدرسه‌ی قالَ صادقیم /مصباح تو چراغ مسیر شریعت است/مفتاح تو کلید بیانِ حقیقت است/شاگردی مرام تو عین طریقت است /شیعه به لطف علم تو صاحب فضیلت است/وقتی رسیده است که اندوه کم شود/شادی حریف خاطره‌ی تلخ غم شود /ای کاش عاشق تو کمی باجَنَم شود/شاید تنور گرم تو سهم دلم شود /در شعله‌ها حرارت عشق مرا ببین /هارونِ سربلند خودت را بیا ببین/خورشید را نگاه تو دربند ماه کرد/شب را هُبوطِ روشن تو زبر راه کرد/چشمی که در تو خیره نشد اشتباه کرد/راه عراق را قدمت شاه‌راه کرد /بوسیدن مزار علی یادگار توست /گلدسته‌های صحن نجف شاهکار توست/روح مرا زمان گدایی عفیف کن/ابلیس را مقابل نفسم ضعیف کن/طبع مرا به یُمن دعایت لطیف کن/بیتی بساز و قافیه‌ام را ردیف کن/در جبهه‌های اشک تو خط مقدمی/خضرِ تمامِ گریه‌کنانِ مکرمی/بنیانگذارِ روضه‌ی ارباب عالَمی/بانیِ خیمه‌های عزای محرمی /نوحوا علی الحسین، شعار ظهور شد/اسباب نوحه‌خوانی ما با تو جور شد/دیباچه‌ی شعائر تو می‌کُشد مرا /اشک همیشه حاضر تو می‌کُشد مرا/غم خوردنِ منابر تو می‌کُشد مرا/قبر بدون زائر تو می‌کُشد مرا/خاک بقیع را حسن‌آباد می‌کنیم/منبر به نامِ نامی‌ات ایجاد می‌کنیم/داغ تو در میان دلم بیشتر شده /آتش بلای خانه‌ی خَیرُ البشر شده/هیزم دو مرتبه دَمِ در شعله‌ور شده/این کوچه‌ی مدینه عجب دردسر شده

شیخ الائمه‌ای، ای قرآن ناطق /دین احیا گشته با نورِ قالَ الصادق /بر ما هم کن عطا خرجیِ کربلا/یابن الزهرا مدد، یابن الزهرا مدد.../تو نورِ مادری، سِیرِ الی اللهی/در عالَم دومین اباعبداللهی/گفتی با شور و شِین /نوحوا علی الحسین /یابن الزهرا مدد، یاین الزهرا مدد/...از داغ کربلا تو کوهی از دردی/شهر مدینه را حسینیه کردی /اشک از چشمت روان/ای پیرِ روضه‌خوان /آن شب که تو شدی در شعله‌ها مضطر /در چشمت زنده شد روضه‌های مادر /داری شکایتی /از میخ لعنتی /***با جان و دل سر می‌نهم حکم قضا را /تسلیم تقدیرم بلی گفتم بلا را /چون مادرم زهرا برای شیعیانم /دائم سر سجاده می‌خوانم دعا را/

ای تمام آرزوی فاطمه/پاسدار آبروی فاطمه/از دم تو بر حسین عاشق شدیم/شیعه ی احادیث شدیم