شهادت امام جعفر صادق (ع) 1404 - محمدرضا طاهری

گم کرده ام به ظلمت شب نور ماه را/حس می‌کنم بدون تو سختی راه را/ تا کی بناست از غم و داغ مفارقت/هر صبح و شام سر بکشم جام آه را/هر هفته‌ای که می‌گذرد آه می‌کشم/طی می‌کنم بدون تو هر سال و ماه را/آقا اگر چه نوکر خوبی نبوده ام/از ما مکن دریغ تو نیمه نگاه را/آخر چگونه بی مدد مهربانیت/جبران کنیم این همه عمر تباه را/آقا به حق شیخ الائمه دعا کنید/بخشد خدا معاصی این رو سیاه را

قرار وصل، دلِ بی‌قرار می‌خواهد/وصال، عاشقِ چشم‌انتظار می‌خواهد/امام راهِ رسیدن به شرطِ همراهی‌ست/به قدرِ یک قدم از رهسپار می‌خواهد/امام ظرف قنوتش برای مأموم است/هر آنچه از درِ پروردگار می‌خواهد/امام گنبد و گلدسته نیست زائرها/برای ماست اگر هم، مزار می‌خواهد/به زعم مرده‌پرستان امام یعنی سوگ/به جای یار فقط سوگوار می‌خواهد/امام شهر مدینه دعا، سکوت، قلم/امام کوفه ولی ذوالفقار می‌خواهد/امام گاه محاسن سپید می‌طلبد/و گاه لبیک از شیرخوار می‌خواهد/تنورخوابیِ هارونِ مکّی است قیام/امام لشکری از جا‌ن‌نثار می‌خواهد/امام از قلم در غلاف دل‌گیر است/بجای آن همه شاگرد، یار می‌خواهد/*****عزیز فاطمه را از حرم کجا بردند/خدا به خیر کند نیمه‌شب چرا بردند/خدا به خیر کند بی‌ عبا و عمامه/امامِ اَرض و سما را به کوچه‌ها بردند/پیاده در پیِ مرکب نفس نفس می‌زد /غریب و بی‌کَس و تنها چو مرتضی بردند/خدا کند که به خانه دوباره برگردد/تمام اهل حرم دست بر دعا بردند/به فاطمه نرسد این خبر، عزیزش را/میان مجلس منصورِ بی‌حیا بردند/غریب بود و به دادش رسید پیغمبر/همین که دست به شمشیر از جفا بردند/غریب بود ولی بعد از آن جسارت‌ها/به سوی خانه دوباره امام را بردند/به ما بگو که کجا بودی یا رسول الله/که حمله بر تنِ مظلوم کربلا بردند/تنِ مطهرِ او بی کفن رها کردند/سرِ مقدسِ او را به نیزه‌ها بردند/هنوز جان به تنش بود برهنه‌اش کردند/هنوز سر به تنش بود عمامه را بردند

نفس‌نفس زدنم را حسین می‌بیند/جراحت بدنم را حسین می‌بیند /نحیف هستم و آتش به جانم افتاده/و شعله‌زارِ تنم را حسین می‌بیند /و قالَ الامامُ المعصوم/حسین است شهیدِ مظلوم/دویدن از پیِ مرکب، برای من سخت است/نحیف‌تر شدنم را حسین می‌بیند /حریم شخصی من جای این ارازل نیست/غریبی وطنم را حسین می‌بیند/ و قالَ الامامُ المعصوم/حسین است شهیدِ مظلوم/تمامی فکر من این است لحظه‌ی دفنم/سفیدیِ کفنم را حسین می‌بیند/شبیه دامن طفل سه‌ساله می‌سوزم/عزای سوختنم را حسین می‌بیند/***ابابصیر/تو خونه‌ت برا حسین روضه بگیر/ابابصیر/گریه کن برا جدِّ ما دلِ سیر/گریه کن برا حسین با وضو /نوحوا علی الحسین /گریه کن برای تیرِ تو گلو /نوحوا علی الحسین /آه یا جَدّا، یا جدّا، یا جدّا.../ابابصیر/یه تن زخمی و صد هزار تیر /ابابصیر /چیده شد حسینِ ما بینِ حصیر /از عقیقِ ساربان برده بگو /نوحوا علی الحسین /از لبای خیزران خورده بگو/نوحوا علی الحسین /آه یا جَدّا، یا جدّا، یا جدّا.../ابابصیر /روضه سنگینه، عقیله شد اسیر /ابابصیر /داغ زینب هممونو کرده پیر /خیمه با حرامیا شد روبه‌رو /نوحوا علی الحسین /اینه حالِ بچه‌های بی‌ عمو/نوحوا علی الحسین/***خدای من، خدای من/عریانه بچه‌ی باحیای من/خدای من، خدای من/سر بریدن بچه‌مو رو پاهای من /بُنَیَّ، بُنَیَّ، بُنَیَّ‌...

غریب امام صادق، مظلوم امام صادق/مسموم امام صادق،