شهادت امام جعفر صادق (ع) 1404- مجید بنی فاطمه

با آن‌که کس به هیچ حسابم نمی‌کند /مولا به لطف خویش جوابم نمی‌کند/من لایق غلامیِ او نیستم، ولی/او جز غلام خویش حسابم نمی‌کند/آبادِ او شدم چه نیازی به باده‌ام/حتی مِی بهشت خرابم نمی‌کند/من درخور عذاب خدایم ولی چه غم/تا خواجه‌ام علی‌ست عذابم نمی‌کند/از آتش جحیم چه بیمم که آتشی/جز آتشِ محبّتش آبم نمی‌کند/خارم ولی به پای گل خویش باغبانهرگز جدا زِ فیض گلابم نمی‌کندعاشق از آن شدم که به جز دست پاک عشقبر پای بوتراب ترابم نمی‌کند

چه ظلم‌ها که به اولاد مصطفی کردند /خدا گواه‌ست به آلِ علی جفا کردند/گلوی تشنه بُریدند از حسینَش سَر/سرِ مقدّس او را به نیزه‌ها کردند/امامِ چهارم ما را به شام آوردند/میان خَلق، وِرا خارجی صدا کردند/امامِ پنجمِ ما را به زهرِ کین کشتند/بَسا ستم که به آن حجّت خدا کردند/به بیت حضرتِ صادق هجوم آوردند/قیامتی دگر از این ستم به پا کردند/سرِ برهنه، دلِ شب، ز خانه‌اش بُردند/چه ظلم‌ها که به آن نَجل مصطفی کردند/در آن سیاهیِ شب اهل بیت آن مظلوم/گریستند و برای پدر دعا کردند/

هرجا که به پرچمش نگاه تو افتاد، حرم رقیه‌اس/تنها حرمی که روضه‌خون نمی‌خواد، حرم رقیه‌اس/اومدم زیارتت با گریه، با زاری/تو هنوزم وسط بازاری/خیلی روضه‌ی نگفته داری وای/سلام خانوم/اَیَّتُهَا الصدیقةُ الشهیده/ای نوه‌ی مادر قد خمیده/گنبدتم مثل موهات سفیده

دل غرق خونه، آهم تو سینه‌‌‌ست/این‌جا بقیعه، این‌جا مدینه‌‌ست/سرتاسر این شهر پُرنور/تنها یه نقطه‌ست که تاریکه /بین تموم کوچه‌های شهر/فقط یه کوچه‌ست که باریکه/ اشک علی رو، کم پاک کردم /این‌جا عزیز مصطفی را خاک کردم /عشّاقُ العَباس، دل چاک کردم /اُمُّ‌البنینم توی غربت خاک کردم/آه ای مدینه ای مدینه ای مدینه.../****شب بود و وقت راز و نیاز بود /آقای عالم، گرم نماز بود /وقت نماز شب یه عدّه /آرامشش رو به‌هم زدند/ ریختند توی خونه همه رو /سجّاده‌ی آقا قدم زدند /زخمای سینه‌‌ش، سر باز کردند /آتیش زدند و در را آخر باز کردند/پیش چشمای، اهل مدینه/هِی خسته میشه هِی روی خاکا می‌شینه/آه ای مدینه ای مدینه ای مدینه.../****بردند امامو، پای پیاده /گریه کنید که روضه‌ش زیاده /خسته شد از بس بین کوچه /پیِ سواره‌ها کشیده شد /حُرمت نگه داشتن نه والله /اینقدر که اَمون نفس بریده شد /آقای ما رو، با آه بردند /پای برهنه پشت مَرکب راه بردند/ باید که پای سوز غمش مُرد /پشت سر مَرکب آقا خیلی زمین خورد /آه ای مدینه ای مدینه ای مدینه...

ابابصیر تو خونه‌ت برا حسین روضه بگیر/ابابصیر گریه کن برا جدّ ما دل سیر/ابابصیر، ابابصیر/گریه کن برا حسین با وضو/نوحوا علی الحسین/گریه کن برای تیرِ تو گلو/نوحوا علی الحسین/آه یا جدّاه آه یا جدّاه.../ابابصیر، یه تنِ زخمی و صدهزار تیر/ابابصیر، چیده شد حسینِ ما بین حصیر/ابابصیر، ابابصیر/از عقیقِ ساربان بُرده بگو/نوحوا علی الحسین/از لبای خیزران خورده بگو/نوحوا علی الحسین.../ابابصیر، روضه سنگینه عقیله شد اسیر/ابابصیر، داغ زینب همه‌مونو کرده پیر/ابابصیر، ابابصیر /خیمه با حرامیا شد روبه‌رو/نوحوا علی الحسین/اینه حال بچه‌های بی‌عمو/نوحوا علی الحسین

حرارةُ فى قلوب، لا تبردُ اَبدا/و اِنَّ حُبَ الحسین، وسیلة السُعدا/عمریه به پات افتادم/کاش می‌شد مثل اجدادم/نوکرت بشن، اولادم/فدات همه‌ی خانوادم/کارِ تو که دلبریه/گریه ارث مادریه/یادمه می‌گفت پدرم/شرف ما به نوکریه/با خوب و بَدم نوکرتم/بازم اومدم، نوکرتم/دنیا غیر از حسین، نداره راه نجات/عوض کن حالِ منو، مبدل السیئات/دلبری و من دلدادم/پای عشق تو آمادم/تا خرابتم آبادم/فدات همه‌ی خانوادم/قبله و صلاته حسین/اهدنا الصراطه حسین/هرکسی که غرق غمه/سفینةالنجاته حسین/با خوب و بَدم نوکرتم/بازم اومدم، نوکرتم

الهی که چراغِ روضه‌هات روشن باشه/زیر پرچمِ تو یه دنیا سینه‌زن باشه/میده بوی تورو هر کی دوسِت داره/با تو خوشبختم و بی تو یه آواره/سینه‌زن‌هات یکی از یکی آقا‌ترهخدا نوکراتو برات نگهداره//خدا نگهداره گریه‌کُناتو/خدا نگهداره سینه‌زناتو/خدا نگهداره زائرای کرب‌و‌بلاتو/منو یادت نره /لحظه آخر اربابم/آخه هرچی باشه اسممه نوکر اربابم /نفس آخرم تو رو که می‌بینم/نشونیه منه کبودی سینه‌ام/می‌دونی که ازت یه خواهشی دارم/کنارم باش آقا موقع تلقین‌ام/منو یادت نره بی کس و کارم/میشه پرچمت تو سنگ مزارم/جای شهادتین اسم تو رو تنها میارم

اولین بار مگه یادم میره/که نگام به پرچم تو افتاد/مادرم اسمتو خوند تو گوشم/پدرم سینه زدن یادم داد/عمریه فکر روز و شب من شده تو/چیزی نمیخوام از تو به غیر از خود تو/من تو رو دارم، چجوری دلم مردد شه/من تو رو دارم همه دنیا هم با من بدشه/من تو رو دارم/تو رو میشناسم از اون روزی که /شنیدم اسمت گریه کردم/یادته چه حالی داشتم آقا/چه میشه به اون روزا برگردم/من نتونستم اون که تو دوست داری بشم/لحظه به لحظه/از تو خجالت میکشم لحظه به لحظه/من تو رو دارم /نوکری هم عالمی داره/من تو رو دارم/دل من مگه غمی داره/من تو رو دارم