شب دوم ماه مبارک رمضان 1404 - حاج محمود کریمی

من کیستم؟! غلام غلامان حیدرم/لب‌تشنه زیر بارش باران حیدرم/در انتظار دیدن ایوان حیدرم/سرباز سرسپرده ایران حیدرم/اعجاز سربلندی افلاک، یاعلی است/راز طلایه‌داری این خاک، یاعلی است/ای آفتاب، چلّه‌نشین زیر پرچمت/ای ذوالفقار، کندتر از ابروی خمت/ای نظم کائنات از آن زلف درهمت/نهر بهشت منشعب از شبنم یمت/صبح ازل، تجلّی یک خنده‌ی تو بود/این شأن و این مقام، برازنده‌ی تو بود/ای درس و بحث اهل مثل بی‌مثالی‌ات/اهل کمال در عجب از شأن عالی‌ات/روح‌الامین طواف کند در حوالی‌ات/فردوس نیست درخور سیر کمالی‌ات/غیر از خدایی، آن‌چه که گویند از غلو/کم گفته‌اند از تو و این شأن و این علو/دریای عفو و رحمت حق در خروش توست/بار تمام دین خدا روی دوش توست/ای ناشناس مانده! خدا پرده‌پوش توست/الگوی نوکران تو، خرمافروش توست/ما را به دار عشق ببر؛ شاد کن علی/از دست مرگ، بنده‌ات آزاد کن علی/دیر آمدم اگرچه! تو امّا شتاب کن/رو برنتاب؛ هرچه که خواهی، عتاب کن/ما را یتیم‌های مدینه حساب کن/درها به روم بسته شده؛ فتح باب کن/اعجاز کن به بردن ما تا خدا؛ علی/یا مظهر العجائب؛ یامرتضی علی

ای دل بیا و دامن اهل دعا بگیر/العفو یا الهی و یا ربنا بگیر/دل که شکست؛ پنجره فولاد می‌شود/وقت سحر بشین و دم «یا رضا» بگیر/دستی بلند کن وسط یا الهنا/رزق بقیع، گوشه ایوان‌طلا بگیر/لطف کریم بیشتر از حاجت من است/پس یک سلام در بر پایین‌پا بگیر/بین شلوغی حرم ثامن الحجج/یک روضه هم برای غم مجتبی بگیر/امشب برای خاطر زهرا، حسن بگو/حالی بپرس؛ ناله‌ی واغربتا بگیر/از تشت و پاره‌ی جگر و لخته‌خون بخوان/امشب سراغ کوچه و آن ماجرا بگیر/هفتاد تیر بر بدنش گریه می‌کنند/دست حسین را وسط تیرها بگیر/لایومک حسین؛ بمیرم برای تو/جای کفن برای خودت، بوریا بگیر/وقتی زمین میانه‌ی گودال می‌خوری/برخیز و باز ساقه یک نیزه را بگیر/قاسم که نیست تا که بگویی کنار شمر/چشمان عمّه را بر این بی‌حیا بگیر

اسیر شام بی‌مهتاب بودم/گرفتار شب مرداب بودم/چه شب‌ها که تو غفلت طی شد از من/صدام می‌کردی و من خواب بودم/ به سوی غیر تو پرواز کرد/در دل رو رو دنیا باز کردم/تو می‌گفتی بیا؛ من برنگشتم/صدام ‌می‌کردی ولی من ناز کردم /توی دل جز گل حسرت نکاشتم/به جز بیچارگی حاصل نداشتم /تو منّت داشتی که راهم می‌دادی/ولی من رو سرت منّت می‌ذاشتم /خودم رو پیش چشمت خار کردم /گناهامو چقد تکرار کرد/نیازی به ملامت نیست امشب/به بدقولیم خودم اقرار کردم/دلم از دست غم آزاد میشه /با یه گوشه نگات، آباد میشه /ببخشی من رو زهرا راضی میشه/بسوزونیم، مغیره شاد میشه /من و ذکر و دعا یاربّ و یاربّ/به حق مرتضی؛ یاربّ و یاربّ/به خاک چادر زهرا تو کوچه/به آه مجتبی یاربّ و یارب ّ/به اون آقا که لبریز محن بود /دلش از کوچه، گرم سوختن بود /تا وقتی که چشاشو بست و جون داد/در سوخته پیش چشم حسن بود /غمش تو سینه‌ی دنیا می‌مونه/ازش تنها غریبی جامیمونه/دم آخر اگر لایوم می‌گفت /می‌دونست که حسین تنها می‌مونه/

اون روز که همه توو آه و زاری‌ان/اون روز که همه فکر یه کاری‌ان/اون روز که دیگه هیشکی به هیشکی نیس/اون روز که همه از هم فراری‌ان/ای حسین! ای که سایه‌ی رو سرمی/ای حسین! ای که شافع محشرمی/من فقط دست به دامن مادرتم/واقعاً تو عزیزتر از مادرمی/ای حسین! تو عزیزتر از مادرمی /اون لحظه که توو زمین و آسمون/هیشکی واسه ما نمونده، تو بمون/سنگ لحدو وقتی که میچینن/اون لحظه، یکم بشین کنارمون/ای حسین! نور لحظه‌ی وحشتمی/ای حسین! توو امید توو غربتمی/عمریه کشته‌مرده‌ی اسم توام/ای حسین! ای که عطر توو تربتمی/ای حسین! تو عزیزتر از مادرمی/اذ جاء اجل، برس به دادمون/ای خیرالعمل، برس به دادمون/آقای شهید! حیفه شهید نشیم/احلی من عسل، برس به دادمون/عشق من! اشک توی چشم ترمی/عشق من! اعتقادمی؛ باورمی/اسم تو رو لبامه تا لحظه‌ی مرگ/عشق من! عشق اول و آخرمی /ای حسین! تو عزیزتر از مادرمی/