شب اول ماه مبارک رمضان 1404 - حاج محمود کریمی

سرم و خاک خراسان علی/چشمم و خیسی باران علی/جگرم داغ شد از عطر نجف/من کی‌ام؟! آه نیستان علی/با علی، خاک مرا گل کردند/که بمانم سر پیمان علی/زیر دین احدی نیست سرم/که فقط خورده‌ام از نان علی/شب اوّل همه را بخشیدند/تا که گفتیم: خدا! جان علی/دست بر دامن هرکس که زدیم/بود او دست‌به‌دامان علی/شب قدر است شبی که یک‌بار/سر گذاریم به دامان علی/من و جبریل و تمام عالم/همه رفتیم به قربان علی/رفت تا طور تجّلی، موسی/برسد تا که به سلمان علی/همه دیدند که دستان خدا/پرده انداخت ز ایوان علی/آی ای خصم زبون! می‌ریزد/به سرت آتش یاران علی/و خطرناک‌تر از ناو شما/کیست جز غیرت ایران علی/غرق یک نعره یاحیدر ماست/هرچه دارید به قرآن علی/وعده‌ی سیّد ما نزدیک است/می رسد وارث طوفان علی

آی خدا فکر نمی‌کردم که بازم/منو دعوت کنی به ضیافتت/حالا هم که رام دادی بین خوبا/چه‌جوری در بیام از خجالتت؟!/تو چطور منو می‌بخشی یاخدا/من خودم عاصی‌ام از دست خودم/ملک رو شونه‌هام خسته شدن/بس که بی‌معرفتم؛ بس که بدم/یا من یسمی بالغفور الرحیم/دوباره اومدم که پاکم کنی/این‌بار سنگین اومدم تا بازم/این‌ بارو از رو شونه‌هام کم کنی/چقده گناهامو پوشوندی و/چش می‌بستی روی بی‌حیایی‌هام/من ازت رو بر می‌گردوندم و باز/تو صدام می‌کردی که پیشت بیام/روزیمو تو می‌رسوندی و بازم/بی‌خود از غریبه بار می‌کشیدم/اسممو بزرگ می‌کردی امّا من/اسم اینو و اونو جار می‌کشیدم/یا من یسمی بالغفور الرحیم/من بدی کردم؛ تو بدی نکردی/فراری بودم از تو کلّ عمرم/منو بازم بین خوبا آوردی/دوباره لازمه که کاری کنی/قربون مهربونیت امام رضا/همیشه زحمت من روو دوشته/دوباره ضامن من میشی آقا؟!/می‌بینی مثل همون بچگیام/بی‌کس و کار دوباره صدات زدم/تا که بارون محبتت بازم/رو سر من بباره، صدات زدم/یا من یسمی بالرئوف الکریم/من بیشتر از همیشه حالم بده/بیا به خادمات نشونم بده/بگو بازم حال‌خرابه اومده/شب اوله می‌خوام قسم بدم/تو رو به تموم عشق و باورت/یا امام رضا! برام یه کاری کن/قسمت میدم تو رو به مادرت/به همون مادری که نمی‌تونست/موهای بچه‌هاشو شونه کنه/یه جوری به‌هم‌زدن خونه‌شو/نشد اون خونه رو باز خونه کنه/سخته براش که موقع قنوتش/لرزش دستاشو حسن ببینه/به زینبش گفته یه‌روز قراره/داداش حسینو بی‌کفن ببینه/

هیزم رسید و آتشی از در بلند شد/ای وای من که ناله‌ی مادر بلند شد/مامور شد به صبر علی؛ از سکوت او/سو استفاده کرد ستمگر، بلند شد/با جمعی از ارازل و اوباش ریخت و/قومی برای کشتن مادر، بلند شد/در را شکست او؛ کمر شیعه را شکست/طوری که وای وای‌ پیمبر بلند شد/طوری زدند، خاطرشان جمع‌جمع شد/طوری زدند، ناله‌ی حیدر بلند شد/با این‌همه، همین که علی بین کوچه رفت/دیوار را گرفت از آن در بلند شد/دستش رسید دامن مولا ولی شکست/از بس غلاف تیغ مکرر بلند شد/زینب شنید گریه‌ی در؛ آه میخ را/زینب گریست؛ داد برادر بلند شد/کنج خرابه هم چقدر یاد مادر است/وقتی دوباره گریه‌ی دختر بلند شد/