شهادت امام موسی کاظم (ع) 1403 - مهدی رسولی

زندان رواق روشنی شد غرق نورت/دیوارها نمناک از شرم حضورتدهلیزها مستند هنگام عبورت/زنجیر تسبیحی به دستان صبورت/این بندها در بند زلف دلپذیرت/موسای دربندی و هارون ها اسیرت/یوسف که ترس از تنگی زندان ندارد/مصر وجود است تو غم کنعان ندارد/نوح است و بیم از موج و از طوفان ندارد /جان جهان است او هراس جان ندارد/عاشق دلش دریاست، حتی کنج زندان/آیینه ی دنیاست، حتی کنج زندان/در بند بود و عالمی دربند اویند/بسیاری از سادات از پیوند اویند/شهزادگان، فرزانگان فرزند اویند/هر گوشه فرزندان دانشمند اویند/وا می‌ کند بر روی ما بن بست‌ ها را/باب الحوائج شد بگیرد دست‌ ها را/موسای ما از طور سینا بی عصا رفت/این نوح روی موجی از اشک و دعا رفت/تخت سلیمان باز با باد صبا رفت/دردا که با دردانه ی زهرا چها رفت/تا پر کشید اول دلش پیش رضا رفت/بی او اگر چه عشق مشکی پوش می‌ شد/نور خدا بود او مگر خاموش می‌ شد/ای هفت دریا غرق در دریای صبرت/هفت آسمان یک نقطه در پهنای صبرت/ای هفت شهر عشق در معنای صبرت/زانو زدند ایوب ها در پای صبرت/آقا ! به این حجم بلا عادت ندارم/باید بگویم شاعرم ، طاقت ندارم/معصومه دلتنگ است چشمانش به راه است/فهمیده‌اند انگار یوسف بی‌گناه است/بر صورتش اما چرا ردی سیاه است/پایان این قصه گمانم اشتباه است/یوسف می‌ آید روی تابوت است اما/از اشک یاران دجله مبهوت است اما/سنگینی شلاق و آن بازو ! ... خدایا/زنجیر بر آن قامت دلجو ! ... خدایا/چنگال زندانبان و آن گیسو ! ... خدایا/خون و شکست طاق آن ابرو ! ... خدایا/هر چند در دستان او جام بلا بود/از تشنگی یکریز یاد کربلا بود

فاتح شام است آری افتخار مکتب است/دختر حیدر شدن مختصِ شخصِ زینب است/زینب عفیفه ایست که در راه عفتش/ عباس میدهد نخ معجر نمی دهد/سلامِ ایزد منّان، سلامِ خالق سبحان/به محضرِ زینب، به منبرِ زینب/سلامِ شاه شهیدان، سلامِ ساقی عطشان/به معجر زینب، به لشکر زینب/زینب امیر عرصه‌ی میدانِ کربلاست/زینب نماد قدرت ایمانِ کربلاست/زینب طلایه‌دار قیامِ حسین شد/زینب امید‌بخشِ امامان کربلاست/ای دوّمین خیرُ النساء، زینب زینب/تسبیحات اهل کساء، زینب زینب/ذکر مَلک صبح و مساء، زینب زینب/زینب زینب زینب، کنز حیا زینب، کانِ وفا زینب/زینب زینب زینب، درد آشنا زینب،‌ غرق بلا زینب/غم قهرمانی، زهرا نشانی/ای روح با ایمان، جانم سنَه قربان/زینب، زینب، زینب.../درودِ خیلِ خلائق، درودِ هر دل عاشق/به منسبِ زینب، به یا ربِّ زینب/درودِ کنز حقایق، درودِ حضرت صادق/به مذهب زینب، به مکتب زینب/زینب حقیقتاً خود زهرای اطهر است/زینب هر آینه صد و ده بار حیدر است/زینب چه زینبی که نگین نبوّت است/زینب چه زینبی که سراپا پیمبر است/ای تفسیر قالوا بلا، زینب زینب/ای تکبیر کرب‌و‌بلا، زینب زینب/ای خورشید شام بلا، زینب زینب/زینب زینب زینب، کنز حیا زینب، کانِ وفا زینب/زینب زینب زینب، درد آشنا زینب،‌ غرق بلا زینب/غم قهرمانی، زهرا نشانی/ای روح با ایمان، جانم سنَه قربان/زینب، زینب، زینب...

این خانواده آینه‌های خدائی اند/در انتهای جاده‌ی بی انتهایی اند/هرکس که می‌رسد سر اطعام می‌برند/فرقی نمی‌کند که فقیران کجائی اند/صدها هزار مثل سلیمان در این حرم /مشغول لحظه‌های شریف گدائی اند /سوگند می خوریم که پروانه زاده ایم /همسایه قدیمی این خانواده ایم /با خانواده نوکر این خانواده ایم /ممنون لطف مادر این خانواده ایم /داریم با حسین حسین پیر می شویم/خوشحال از این جوانی از دست داده ایم