شهادت امام محمد باقر (ع) 1404 - حنیف طاهری

ای که تنها خدا شناخت تو را مثل بیت الحرام ساخت تو را قافیه های بیت ما تنگ است در مقامت کمیت ما لنگ است ای نسیم پر از بهار حسین حسنی زاده ی تبار حسین قبله ی مردم مدینه تویی حسن دوم مدینه تویی ای ظهور پیمبر اکرم حاصل وصلت دعا و کرم مادرت دختر کریم خدا پدرت حضرت کلیم خدا سر شب فکر نور تو بودم فکر شب های طور تو بودم خواب سجاده ی تو را دیدم صبح دیدم کنار خورشیدم ای نماز پر از قنوت حسن حاصل چله ی سکوت حسن تو تولای دفترم هستی قسم نون والقلم هستی تکیه بر بال جبرئیل زدی مزرعه داشتی و بیل زدی بهترین میوه ی تو ایمان بود گندم کال تو پر از نان بود بی تو این حوزه ها کمال نداشت میوه ای غیر سیب کال نداشت وقت آن است اجتهاد کنی بی سواد مرا سواد کنی وقت آن است منبری بزنی حرف یک حرف بهتری بزنی عِلم را باز هم شکاف دهی در کلاست مرا طواف دهی اگر علم تو را حساب کنند زندگی تو را کتاب کنند علم و اخلاق می شود با هم آدمی می کند بنی آدم ...

قلب من دوباره با غم همنشینه ناتمومه انگار غربت مدینه صد حیف از این تربت لبریزه از غربت گل هست و گلشن نیست تاریکه این دنیا توی بقیع حتی یک شمع روشن نیست خون به دلم میکنه سنگ شکسته و وای گریه‌ی بی‌صدا وای حسرت دیدن وای گنبدی از طلا ای مظلوم ای جانم، ای مظلوم ای جانم ای مظلوم ای جانم، ای مظلوم روی خاکا با اشک می‌نویسه زائر سیدی و مولای یا امام باقر تو وارث اشک و تو راوی دردی غم پشت غم دیدی آتیش نمرود و خاکستر و دود و بین حرم دیدی دست خزون میکشید از توی دست تو وای یک گل لاله‌رو وای دیدی که می‌زدن وای طفل سه ساله‌رو ای مظلوم ای جانم، ای مظلوم ای جانم ای مظلوم ای جانم، ای مظلوم شعله زد به قلبت آه عمه زینب حجت خدا بود زیر سم مرکب ای وای از این جنگ و بارونی از سنگ و ای وای از آئینه حرمت شکست ای وای وقتی نشست ای وای با چکمه رو سینه غروب روز دهم خنجر کهنه و وای نعلای تازه و وای معجر پاره و وای صورتای کبود ای مظلوم ای جانم، ای مظلوم ای جانم ای مظلوم ای جانم، ای مظلوم

قال اباعبدالله انا قتیل العبرة لا یذکرنی مومن الا بکاء من پادشاه غم من پادشاه آه من کشته اشکم فی سبیل الله قسم به جان جوانم جان من گره خورده به جان سینه زنانم پای گریه کنم را به کربلا برسانم کشته مرده خود را کنار خود بنشانم قال اباعبدالله انا قتیل العبرة لا یذکرنی مومن الا بکاءانا مجیب الدعواه من هستم کشتی نجات ای تشنه آب فرات من می رسانمت به حیات من مبدا عشق و من مقصد هر راه زوار من هستند فی امان الله قسم به ساقی سقا اشک سینه زنانم بود شراب طهورا خاک فرش عزایم بود ز تربت اعلا هر که سر بگذارد به پرچمم شود آقا قال اباعبدالله انا قتیل العبرة لا یذکرنی مومن الا بکاء انا اسیر الکربات من هستم شاه عرصات حتی در زیر ضربات در دستم باشد برگ برات هم جان و هم پیکر هم اصغر و اکبر هم با تن بی سر دادم انگشتر منم پناه دو عالم من تجلی حق مظهر جلال و جمالم زیر تیغ و سنانم ولی در اوج کمالم جسم اصغر من روی سینه گشته مدالم قال اباعبدالله انا قتیل العبرة لا یذکرنی مومن الا بکاء

دلنشین ترین شوری منجلی ترین طوری شاهد شب اسرا شاهد سلحشوری بازمانده عشقی یادگار عاشوری تو سپیده صبحی تو نور علی نوری هم ضامن دنیایی چشم ما و احسانت هم شافع عقبایی دست ما به دامانت تویی همه آبرو تویی همه آرزو منم گم کرده راه تویی باقر العلوم یا باقر العلوم با رقیه بودی تویی هم کلام و هم بازی کربلا تو را زاده تا ابد سرافرازی تو کمال ایثاری تو دو بال پروازی سر به سر کراماتی لحظه لحظه اعجازی ای صلابت فاخر روح باطن و ظاهر دست حضرت قادر ای محمد باقر تویی جان جان جان تویی کاشف الغموم منم جاهل زمان تویی باقر العلوم یا باقر العلوم شد هشام دون از تو چون یزید دون تحقیر شهر شام بنمودی مثل عمه ات تسخیر او به نطق چون شمشیر تو ولیک با نه تیر تیر را زدی با تیر دل از وصف تو قاصر یا محمد باقر جلوه کن بر این شاعر یا محمد باقر تویی فرزند حسن تویی فرزند حسین تویی یادگار عشق تویی نور عالمین یا باقر العلوم

ای جوان‌مردترین مَرد عالَم داغِ تو تلخ‌ترین درد عالَم زخم شمشیر و تیر و سنان یک طرف نقض پیمان یک طرف تشنگی‌های پیر و جوان یک طرف طفلِ عطشان یک طرف شنیدیم که گفتید دلداده باشیم اگر دین ندارید آزاده باشید جَذبه‌ی دلبری در نگاهت حُرّ و جُون و وهَب در سپاهت هرکه را با خودت تا خدا می‌کِشی بَه چه زیبا می‌کِشی عالمی را سوی کربلا می‌کِشی تا کجاها می‌کِشی پیام تو این است آماده باشید برای رسیدن در جاده باشید شنیدم که گفتی دلداده باشید اگر دین ندارید آزاده باشید

عرش زیر علم توست اباعبدالله فرش خاک قدم توست اباعبدالله نه فقط دشت جگر سوخته ی کرب و بلا همه عالم حرم توست اباعبدالله آنچه داریم و نداریم خدا می داند که کمی از کرم توست اباعبدالله مکتب و صوم و صلاة و شرف و عزت ما همه مرهون دم توست اباعبدالله شادی هر دو جهان بر دگران ارزانی دل ما وقف غم توست اباعبدالله به خدایی خداوند دو عالم سوگند گریه خلق کم توست اباعبدالله تو که هستی که زیارتگه ارواح رسل حرم توست اباعبدالله دین اسلام سرافراز ز خون تو ولی قامت کوه خم توست اباعبدالله

با یه چشم بهم زدن میرسه محرمت آب و جارو میکنم دل و واسه ماتمت و لبم گل میکنه نوحه محتشمت همه ماه و سال من گره خورده با غمت کاش عوض شم به کارت بیام من یه عمره همسن دعام تو محرم شهات میخوام کاش عوض شم به کارت بیام من یه عمره همین دعام تو محرم شهادت میخوام با همین حال بی سامونم دنبال اسمت سرگردونم تو پریشونی باز می خونم نسیمی جانفزا می آید بوی کرب و بلا می آید همه فکر و ذکر من شده کربلای تو به خدا که پیر شدم توی روضه های تو روبه راهه زندگی فقط از دعای تو دم آخرم بیا بمیرم رو پای تو با تو بودن بهشت منه عشق برام این حسین گفتنه عشق پیاده حرم رفتنه هر چقدر دوریت حسرت داره اسم تو بردن لذت داره این پریشونی قیمت داره