شب سوم فاطمیه دوم 1403 - سید مهدی حسینی

با هوس , عاشق آن چشمه ی نوریم هنوز/وای و صد وای , کزین مرحله دوریم هنوز/ دیگران , رهسپر ثابت و سیاره شدند/ما , بر این خاک سیه , مست غروریم هنوز/ دوزخی تا نبود , سوی عبادت نرویم/چه توان کرد , که ما طالب زوریم هنوز/ کیه بر کار پدر کرده و بیکاره شدیم/خرم از فاتحه ی اهل قبوریم هنوز/***کس نداند خبر از راز نهان من و تو/آنچه بگذشت در این بین میان من و تو/آن زمانی که زمان یاد ندارد چه زمان/آن زمانی که فقط بود زمان من و تو/نه زمین بود، نه خورشید، نه آدم حوا/آسمان بود و خدا بود و نشان من و تو/تا خدا درصدد ساختن آدم گشت/خلقتش را نفسی داد ز جان من و تو/همه عالم و آدم، همه از روز ازل/می نشستند سر سفره نان من و تو/بانی خلقتشانیمو همین آدم ها/چند روزیست بریدن امان من و تو/یاد داری که در این شهر، در این خانه عشق/شادی هر دو جهان بود از آن من و تو /گوشه ی خانه مزار من غمدیده شده /دست تقدیر شده فاتح خوان من و تو/دست تقدیر نگو پنچه یک گرگ صفت/که چنین فاصله انداخت میان من و تو

یه مادرو تو روز روشن بزنن/چه کار می‌کنی بگو؟/نه مادرت، زن همسایه اصلاً /چه کار می‌کنی بگو؟/تصوّرش سخته، تو رو امام حسن/چه کار می‌کنی بگو؟/در افتاد، مادر افتاد/دیدم که با صورت حیدر افتاد...

ای فراتر از باورها، ای توسل نوکرها/الگوی همه مادرها، /ای عصاره ی پیغمبر، همقدم شدی با حیدر/شأن و زینت هر منبر/ای بضعه رسول الله/ای حافظ ولی الله/ای مادر، مادر /ای چشمه سار صیادت/ای تکیه گاه قیامت/ای مادر ، مادر/اگر روزی رسد مادر بمیرد/ملک هم جای مادر را نگیرد/ای تو مبداء پاکی ها/ذکر صبحه مافیها /مادر همه خوبی ها/ای فدای اون لبخندت /مادر و فرزندت/قلب ما یه عمر ، پابندت/تو یاور علی هستی/تو مادر، مادر/تو سلطنت بانو/تو حقیقت داری بانو/تو مادر، مادر

من تموم زندگیم از دعای مادره/چون رضایت خدا تو رضای مادره/وقتی که امام حسین زیر پاشو بوسه زد/بایدم بگن بهشت زیر پای مادره/مفروضةُ الطاعته، عشق تو بی قیمته/آدم همیشه چقدر، با مادرش راحته/راحت بگم مادر، خیلی گرفتارم/خیلی بدم اما، خیلی دوست دارم/راحت بگم مادر، حالم پریشونه/من کربلا می‌خوام از تو چه پنهونه/منو ببر کربلا، دَمِ سحر کربلا... /

هر طایفه با قومی، خویشی و نسب دارد/من با غمِ عشق تو، خویشی و نسب دارم/حسین، وای.../زهمه دست کشیدم که تو باشی همه ام /باتو بودن زهمه دست کشیدن دارد/آرام منی، جان منی، قند دهانی/تو خوب‌ترین خوبِ جهانی/آن کس که تو را دارد از عشق چه کم دارد/وان کس که تو را دارد ای ماه چه غم دارد/گویند خلایق که به دیوانه قلم نیست/من گشتم و دیوانه توکل الی الله/هر کسی از یار چیزی خواست هنگام وصال/من به محض دیدن او، خاطرش را خواستم