شب سوم فاطمیه دوم 1403 - سید مهدی حسینی

مادر که می‌رود همه‌ی خانه بی‌کس است/مادر که هست خنده از این‌جا گذر کند/باشد مریض هم شده باشد به خانه‌اش/کافی‌ست در نماز که چادر به سر کند/او هست نان تازه و گرمیِ خانه هست/کافی‌ست در قنوت دعایی اگر کند/من روضه‌خوانِ خویشم و دیدی که روزگار/آتش نکرد آن‌چه که غم با جگر کند/نامرد شهر با همه ولگردها رسید/تا که تمام قصّه‌ی دیوار و در کند/گردن کشید دید علی نیست شیر شد/تا بی‌خیال طعنه زند خنده سر کند/اوّل قباله‌ی فدک از دست ما گرفت/می‌خواست تا غرور مرا خردتر کند/محکم گرفته مادرِ من چادرش ولی/فرصت نشد که دست به رویش سپر کند/یک تن میان چند نفر حرف ساده نیست/مادر زدن به پیش پسر حرف ساده نیست

خاک عالمو به سر کنم/می‌میرم نگاه به در کنم/حالت اونقده وخیمه که /می‌گفتی طبیب خبر کنم/من مُردم مگه؟ تنها درد نکِش/قلبم فاطمه افتاد از تپش/دلگیری گلم از دست کیا؟/با من حرف بزن، با من راه بیا/پرستار خوبی نبودم که میری/واست یار خوبی نبودم که میری/میون شلوغیِ کوچه برا تو/هوادار خوبی نبودم که میری/سخته بی تو زندگی برام/می‌خندن همه به گریه‌هام/وقتی حرف رفتنت میشه/می‌لرزه تموم دست و پام/گفتی بهترم، واسه دلخوشی/اینقدر آه نکِش، آخر می‌کُشی/من فهمیدم از رنگ پیرهنت/سر وا می‌کنن زخمای تنت/به جز تو کسی رو ندارم عزیزم/همین خونه میشه مزارم عزیزم/موندم تو مدینه بی‌پناه/میری ای رفیق نیمه راه/کاش زهرا قرار بعدمون/هرجا باشه غیر قتلگاه/آخه قتلگاه جای زن که نیست!/عریانه تنش، پیراهن که نیست/می‌گردن همه دنبال حسین/بی‌سر گوشه‌ی گوداله حسین/برای حسین مادری کن دوباره/مبادا که سر روی صحرا بذاره/یه روزی میاد حاصل زندگیمون/تو مَقتل برای نفَس جا نداره/حسین، آه آه آه

دلم تنگه سه ماهه که خنده‌هاتو نمی‌بینم/دلم تنگه من این روزا مرد تنهای زمینم/دلم تنگه واسه تو ای خانم، خونه‌نشینم/خونه‌خرابم نکن از خجالت آبم نکن/اونقده بی‌تابم نکن بمون کنارم/یار مجروحِ علی، زخم تو اندوهِ علی/با تو مثل کوهه علی، بمون کنارم/فاطمه جانِ علی.../بمون کنار علی/****خداحافظ حلالم کن واسه زخم‌های رو پهلو/حلالم کن که انگاری درد داره گوشه‌ی اَبروت/با چوب گهواره‌ی محسن می‌سازم یه تابوت/ای شمعِ خاموشِ من، جانِ زینب حرفی بزن/کاش نگی از غسل و کفن، علی می‌میره!/تنهام گذاشتن همه، علی مظلومِ عالمه/کلّمینی یا فاطمه، علی می‌میره!/فاطمه جانِ علی.../بمون کنار علی

آدم که حرفاشو نمی‌بَره بیرون/من مال این خونه‌م بهم نگی مهمون/این روزا هیچ‌ کسی برام که مَحرم نمی‌شه/امّا تو مادری، مادری کردی همیشه/دوباره اومدم محل بذاری چی می‌شه/جوونی کردم، بزرگ‌تری کن/بچّه‌ی ناخلف منم تو مادری کن/بدون شک زهرا به ما نظر کرده/من و تو این‌جاییم دعاش اثر کرده/روضه‌ی مادرو غریبه رو راه نمی‌دن/این‌جا بهشته و به هر کسی جا نمی‌دن/به هر کی إذن اشک برای زهرا نمی‌دن/از درِ خونه‌ت نمی‌ره نوکر/چشم تو برداری ازش می‌میره نوکر/جوونی کردم، بزرگ‌تری کن/بچّه‌ی ناخلف منم تو مادری کن

اصالت، نجابت، صداقت، مادر/صلابت، سخاوت، سعادت، مادر/کرامت، عبادت، رفاقت، مادر/تو قشنگ‌ترین دعای مستجابی مادر/تو همیشه لطف بی‌حساب‌کتابی مادر/خیلی سخته زندگیِ آدما بی‌مادر/مادرِ عالم، مادرِ عالم، با تو خوبه حالم../****مسیحا، شکوفا، مُعلّی مادر/منادی، مدارا، تسلّی مادر/مصفّی، تبرّی، تولّی مادر/تو بهار زندگی بچه‌هایی مادر/به‌خدا که اوج خلقت خدایی مادر/تو بهونه‌ی اجابت دعایی مادر/مادرِ عالم، مادرِ عالم، با تو خوبه حالم...

قُتِلَت زهرا بنتُ العظیم/هُتِکَت مِن محبوبِ حریم/حَسَنِین نادی نَحنُ الیَتیم/صَدَقَ الله العَلی العَظیم/یا زهرا یا زهرا انتَ الغریبه/وا اُمّاه وا اُمّاه اُمَّ الشَّهیده

حسین، وای.../زِ همه دست کشیدم که تو باشی همه‌‌ام/با تو بودن زِ همه دست کشیدن دارد/حسین، وای.../***تو ببینی ام مرا بس ، اگر عالمین نبیند .../رسد آدمی به جایی که به جز حسین نبیند .../***گویند خلایق که به دیوانه قلم نیست /من گشتم دیوانه، توکلت علی الله/***دل و دین و عقل و هوشم، همه را به باد دادی /زِ کدام باده ساقی به منِ خراب دادی؟

روضه تمام گشت و به پایان رسید وقت/ما همچنان در اوّل این روضه مانده‌ایم/سری به نیزه بلند است در برابرِ زینب/خدا کند که نباشد سر برادرِ زینب/****تو آن حسین لحظه گودال نیستی/بالای نیزه حال و هوایت عوض شده/لبهای تو مگر چقدر سنگ خورده/قاری من چقدر صدایت عوض شده