شب دوم فاطمیه دوم 1403 - سید مهدی حسینی

دری که شد عتباتِ نبی به وقت اذان/دری که در پس آن سِرِّ اشک گشته نهان/دری که وا شده رو به رواق عرشِ نجف/که رشک بُرده به جاهش شکوه درب جنان/دری که باب حسین است و پنجره فولاد/دری که باب خدا بوده است در دوران/به حلقه‌اش متوسّل ملائکه همگی/به آستانه‌ی او سر نهند پیر و جوان/دری که کعبه‌ی آمال سدره و طوبی‌ست/ضریح چوبیِ حاجات عالَم امکان/دری‌ست از شجر طور هم گرامی‌تر/مبارک است بسوزیم در مصیبت آن/درون آتش طور است بسم ربّ النّور/که بوده جانِ جهان، مادرِ پیامبران/در آستانه‌ی در ایستاده نبض زمین/به احترام نفس‌هایش ایستاده زمان/بدون واسطه با ربّ خود تکلّم کرد/در آن مقام که نزدیک‌تر شد از دو کمان/چکامه‌های بهاریِ خانه‌ی زهرا/چگونه گشته لگدکوبِ چکمه‌های خزان/منزّه است از این‌که به روی خاک افتد/شده است ذکر همه‌ کائنات یا سبحان/چه شد که در به روی باب حاجت افتاده؟/که بند آمده بعدش زبان مرثیه‌خوان/هزار مرتبه آتش بزن مرا امّا/مگو که فاطمه آتش گرفته دور از جان/بس است صحبت میخ و غلاف در عوضش/هزار مرتبه از قتلگاه روضه بخوان/هزار مَقتل خطّی ورق زدم امّا/هنوز هم که هنوز است مانده‌ام حیران/کشید بر گلویش تیغِ شمر یا قُنفذ/شکسته پهلوی او را مُغیره یا که سنان؟/هزار جان گرامی شبیه جان حسین/فدای کِشتیِ پهلو گرفته در کوچه

اونی که از گودال، سرتو حالا بُرد/روی سَرِ زینب، صداشو بالا بُرد /و اِن یَکادُ الَذینَ کَفَروا، نیزه فرو شد، به تَنِت/و اِن یَکادُ الَذینَ کَفَروا، خودت بگو، از کَفَنِت

شونه‌ی من هست، چرا تکیه به دیوار می‌کنی؟/می‌کُشیم آخر چقد نگاه به مسمار می‌کنی/اونقَدَر آه چرا؟/آهِ جانکاه چرا؟/ابرِ روسری روی صورت ماه چرا؟/اونقَدَر درد چرا؟/عرق سرد چرا؟/روی صورتت جای دست نامرد چرا؟/بهم بگو چی‌ شده من مَردتم/زهرا من علی‌ام همدردتم/آه، زهرای من /زهرای من، زهرای من، زهرای من/من که نمردم که غصّه‌هاتو پنهون می‌کنی/با این سکوتت داری دل منو خون می‌کنی/ناله‌ی زار نکِش/آه خون‌بار نکِش/از تن خسته دیگه اونقدَر کار نکِش/دیگه جارو نزن/دست به پهلو نزن/واسه‌ یاریِ علی به کسی رو نزن/چقدر به جای من اذیّت شدی/خانومم پُر از جراحت شدی/بهم بگو چی شده من مَردتم/زهرا من علی‌ام همدردتم/