شهادت امام حسن عسکری (ع) 1403 - منصور ارضی

باز اگر در زده این عبد گرفتار شده/به خودش آمده و دیده که سربار شده/گرچه بیچاره‌ام و چهره‌ی من تکراریست/راه من وا شده با توبه‌ی تکرار شده/یار فکر من و من فکر گناهم شب و روز/در دل سوخته‌اش غصه تلمبار شده/به دلم است بیایم به درِ خانه‌ی او/گرچه آلودگی‌ام مانع دیدار شده /او کریم است که فکر نمکِ آش من است/او بغل کرده گدا را که طلبکار شده/آمده یوسف ما بر سرِ بازار امروز /می‌خَرد آبروی هر که دل آزار شده/خوش به حالم که شدم پیرِ خراباتِ غمش/خوش به حالم که دو تا چشم ترم تار شده /سامرا پرچم مشکی زده از داغِ حسن/به فدای گُلِ نرگس که عزادار شده/برسانید مرا پای پیاده به حرم /به امامی که اسیرِ غمِ اَشرار شده/بنویسید حسن مثل حسن مظلوم است/این حسن نیست شهیدِ دَمِ افطار شده/گرچه با زَهرِ جفا هر دو حسن سوخته‌اند/یک حسن سوخته‌ی کوچه و دیوار شده/شاید این لحظه که تب کرده، تنش می‌سوزد/آخرین روضه‌ی او روضه‌ی مسمار شده

احلی اسمائکم شیرین‌تر از شَهدی /آقای سامرا، مولا اباالمهدی/می‌آید بر حسن، صاحب حرم شدن/مولانا یا حسن، مولانا یا حسن.../همراه مهدی‌ام، زار و محزونم من /سائلِ سفره‌ی نرجس خاتونم من /شد مانندِ رُباب از غم‌های تو آب /مولانا یا حسن، مولانا یا حسن/می‌لرزد دست تو با لب‌های عطشان/می‌خورد ظرف آب آهسته بر دندان/زنده شد این زمان غم‌های خیزران /مولانا یا حسن، مولانا یا حسن.../در جوانی شده گرفتارِ بستر /می‌خوانی زیرِ لب روضه‌های مادر/با ضربِ میخِ در، مادر شد بی‌پسر/واویلا مادرم، واویلا مادرم.../مادرم مادرم مادرم.../یا زهرا، یا زهرا...

سامرا هم سخنش می‌سوزد/یوسفی پیروهنش می‌سوزد/گاه با سر به زمین میفتد/گاه از پا شدنش می‌سوزد/حسن فاطمه مسموم شده/بین بستر بدنش می‌سوزد/با لگد مادر او را کشتند/از غم یاسمنش می‌سوزد /همه از بی کسی‌اش گریانند /او به یاد حسنش، می‌سوزد/در امان بود در این شهر غریب/او که دور از وطنش می‌سوزد/حنجرش زخمی سر نیزه نشد/دم آخر دهنش می سوزد/سر پیراهن او، دعوا نیست/از کفن داشتنش می‌سوزد/حسین...***دم شیرینم تویی تسکینم ابی عبدالله، ابی عبدالله/نازنین یارم، تو رو دوست دارم ابی عبدالله، ابی عبدالله/توی این شبا اومدم اینجا مهمون دریاشم، پیش تو احیا شم/بطلب منو یک شب جمعه کرب‌وبلا باشم تو بغلت باشم/ته لطف و مرامی حسین تو همونی که می‌خوامی حسین/نمی‌شه مصادره کرد معشوقه خاص عوامی حسین/ابی عبدالله، ابی عبدالله، ابی عبدالله/سروسامون دل دیوونه ابی‌عبدالله، ابی‌عبدالله/همه احساسم بمونی واسم/ابی عبدالله، ابی‌عبدالله/تو بری سر قله قاف هم دل می‌ره دنبالت، دست منو و شالت/تو گرفتی گداتو از اول زیر پر و بالت قربون تمثالت/می‌گه انگارم این زودیا کربلا دعوتی پاشو بیا/تویی عشق مقدس من ابی‌عبدالله/من اگر گریه برایت نکنم می‌میرم/من اگر سینه برایت نزنم می‌میرم

چه بهشته کربلا/روی قلب من خدا خودش نوشته کربلا/چه بهشته کربلا/گِلمو رقیه با گلت سرشته کربلا/پره رازه کربلا/چه بلنده پرچمت، در اهتزازه کربلا/پره رازه کربلا/که بهشت یعنی دو رکعته نمازِ کربلا/ذکر هر دم، کربلا/ثابت کردم، کربلا/من هرجایی، گم بشم/برمی‌گردم، کربلا/شیرین‌تر از بغل مادر حرم حسین /بره بالاتر علم حسین/ضربان، ضربان، ضربان قلبم/کرب‌وبلا، کربلا/چه غریبه کربلا/شب جمعه‌ها پر از شمیمِ سیبه کربلا/چه غریبه کربلا/چی میشه منم بشم مثل حبیب کربلا/به صفای کربلا/توی خواب قدم زدم تو کوچه‌های کربلا/به صفای کربلا/میشه پرچمت بشم رو گنبدای کربلا/با تو مستم، کربلا/خاکت هستم، کربلا/ای کاش از اول، به تو/دل می‌بستم، کربلا/ضربان، ضربان، ضربان قلبمچه غریبه کربلا/شب جمعه‌ها پر از شمیم سیب کربلا/چه غریبه کربلا/چی میشه منم بشم مثه حبیب کربلا/به صفای کربلا/توی خواب قدم زدم توی کوچه‌های کربلا/به صفای کربلا/میشه پرچمت بشم روی گنبدای کربلا/باتو مستم کربلا/خاکت هستم کربلا/ای کاش از اول به تو/دل میبستم کربلا/دوست دارم چون تو حسینی عزیز دلم/نور دو عینی نکنی ولم، عزیز دلم/شیرین‌تر از بغل مادر حرم حسین/بره بالاتر علم حسین