شهادت امام حسن عسکری (ع) 1403 - مهدی سلحشور

گفتم، دوری داره/دلم رو می‌کنه بیچاره/بذار جلوم یه راه چاره/دلم هواتو کرده/این روزا پر دردم/به یادتم تو روضه هر دم/چشامو با غمت تر کردم/دلم هواتو کرده/بگو که بازم منو خریدی/روی سیاهِ منو ندیدی/بگو که می‌شه بشم غلامت/بشناسند آقا، منو به نامت/آقای خوبم بیا، آقای خوبم بیا/اشک و آه و زاری/دیگه شده برام تکراری/خودت که از دلم خبر داری/دلم هواتو کرده/داغونم از هجرون/تو دنیا گم شدم آقاجون/منو پیش خودت برگردون/دلم هواتو کرده/دل نبریدم، از تو عزیزم/دوام تو هستی، اگه مریضم/بگو که می‌شه، بشی حبیبم/من بی تو آقا، خیلی غریبم/آقای خوبم بیا، آقای خوبم بیا/

باید که دنیا فصل در فصلش خزان باشد/وقتی که با تو اینچنین نامهربان باشد/ای کاش من نیز امشب زائرت بودم/جایی که فرزندت در آنجا روضه خوان باشد/وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست/سقف مزارت هم زمانی آسمان باشد/وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست/وضعت میان خانه چون زندانیان باشد/وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست/خون دلت از کنج لب‌هایت روان باشد/آری حسن بودی ولی هرگز ندیدی که/گلبرگ روی مادرت چون ارغوان باشد/ سخت است تشنه باشی و لب‌های لرزانت/حتی برای آب خوردن ناتوان باشد/هنگام برخورد لبت با کاسه‌ی آب است/وقت گریز روضه‌های خیزران باشد/****نزن ظالم تو چوب خیزران را/که بوسیده پیمبر این لبان را/

کنج حجره افتاده غم گرفته چشماشو/میگه ماسوا امشب آخرین وصایاشو/خسته و بی رمق از جفا/میره امام غریب ما، واویلا/غرق عزا شده سامرا/وای من لحظه‌های آخره/وای من بی قرار و مضطره/داغ اون داغ آتیش و دره/چشم اون روضه خون مادره/شال عزام رو شونه‌هام/دل غرق آه، ..... /صاحب العزا بقیه الله/دل از غم شده مغموم/وا مظلوم وا مسموم/از غم و غریبی‌هاش عالمی شده گریون/واسه اون عزاداره گوشه گوشه‌ی زندون/تو آسمون شده معرکه خون شده قلب ملائکه/آقای ما کشته‌ی زهر مهلکه/یا حسن عاشق تو هستم و/یا حسن دل به تو بستم و/اومدم تو شب شهادتت/یا حسن رد نکن دو دستمو/شیعه یتیم، شیعه غریب/و بی پناه، ، ..... /صاحب العزا بقیه الله/دل از غم شد مغموم/وا مظلوم وا مسموم/

شراره‌های آهت، می‌باره از نگاهت /شده نصیبِ لحظه‌هات چشای غم گرفته /مثِل دلِ آسمونا دل تو هم گرفته /غریب این دیاری و فقط شده غصه و غم انیسـت /گواه قلب خون و آشفته‌ی تو میشه چشای خیست /با حالِ روز خسته، با قامتی شکسته /مثل مادر می‌خونی نماز تو نشسته /ای وای حسن، حسن جان/یه عمره بی‌قراری، غریبِ این دیاری /دلت آتیش می‌گیره از شرارِ زهرِ غربت /سه ساله بودی که آوردنت به شهرِ غربت /هر وقت تو کوچه‌های شهر بی‌کسی /ابری شد آسمونت /آروم آروم اشکِ چشاتو پاک می‌کرد /بابای مهربونت /من بمیرم برای اون دختر سه ساله/که همدمی نداشت جز حسرت و اشک و ناله

عمریِ آقا، از غمِ عشق تو، دلم گرفته/به خدا قلبم، بهون? صحن و، حرم گرفته/باز زده خیمه، توی این سینه، غم تو/رو شون? من، تا همیشه، علم تو/شد دل تنگم، بی‌قرار، حرم تو/زائر تو، خودِ زهراست/حرم تو، حرمُ الله‌ست/***تشنه ی لبهات تا آخر دنیا آب فراته/هر غروب خورشید روضه خون داغ بی انتهاته/غم می پاشی تو دلامون با تب آهت/تا روز موعود دشت لاله ست تو نگاهت/کعبه ی اشکه تا قیامت قتلگاهت/تا اسیر الکروباتی، تو قتیل العبراتی

صل الله علیک یا مظلوم یا ابا عبدالله/بی همگان به سر شود، بی تو به سر نمی شود/داغ تو دارد این دلم، جای دگر نمی شود/یا ابا عبدالله آقای من، یا ابا عبدالله آقای من

آی شهیدا، یه عمره دل من تنگه براتون /هنوزم توی گوشم می پیچه، سوز صداتون /دلای شما با صفا بود /مسافر راه خدا بود /کبوتر کرببلا بود /پر از عطر شماست خاک مجنون /دو کوهه، فکه، چزابه، کارون /آقام آقام آقام حسین /ما تو دنیای خاکی، اسیریم، همرنگ مرداب /شما اما تو باغِ، بهشتید، مهمون ارباب /با شما دلا پر میگیره/جا کنار دلبر میگیره/عاشقی رو از سر میگیره/با علی اکبرای خمینی/میشه دل غرق شور حسینی/آقام آقام آقام حسین

خواهم که در این کوه غم آرام بمیرم/گمنام سفر کرده و گمنام بمیرم /عمریست مرا مونس جان نام حسین است /دل خواست که در سایه این نام بمیرم /***مپنداری که من آسان تو را مهمان خود کردم/که این کالا خریداری به نرخ جان خود کردم/طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوری/ولی من خویشتن را کشتم و درمان خود کردم/بیا چشم انتظارم ای فروغ چشم کم سویت/بیا تا راز کم سو گشتن چشمان خود گویم/سرت بر نیزه بود و من مات رخت بودم/مرا با دیده می خواندی و فکر پاسخت بودم/تماشای تو می کردم که دشمن خیره شد بر من/چنان سیلی به رویم زد که گردون تیره شد بر من/اجل هم بارها آمد که گیرد جان بر لب را/خجل گشتم ز بی جانی و دادم وعده امشب را/بیا تا جان بگیرم از تو تقدیم اجل سازم/تماشایم نمایی جان که در پای تو سر اندازم