شهادت امام حسن مجتبی (ع) 1403 - مجید بنی فاطمه

کنون که راه نداریم از حرم به حسن /سلام می دهم از دور دم به دم به حسن /بدان که دم زدن از او به عزم شاعر نیست /به اذن وحی ادب می کند قلم به حسن /من از قدیم خدا را چنان که یادم هست /همیشه وقت دعا دادم قسم به حسن /به دلبران زمان یک کلام گفتم لا/ هزار بار ولی گفته ام نعم به حسن /بهشت محو تماشای خود نخواهد کرد /مرا که هم به حسین هست چشم ؛ هم به حسن /مُرید خُلق کریمش مکارم الاخلاق/و میکند همه جا اقتدا کرم به حسن/و سالهاست که در قصه ی حرم سازی/به جای مانده بدهکاری عجم به حسن/چگونه است که از کوچه های تنگ خیال/همیشه راه گریزیست لاجَرَم به حسن/چه قصه ایست که من بین واژه ها هربار/به کوچه میرسم انگار میرسم به حسن/دلم پر است از آن بی حیای عهد شکن/همان زنی که جفا کرد و داد سَم به حسن/همان زنی که سخن های ناروا گفته است/عجوزه ای که روا داشته سَم به حسن/و نادمیم قیامت به احتمال زیاد/از اینکه این همه پرداختیم کم به حسن

می‌باره اشکِ آسمون به غربتِ امام حسن /خدا بخواد یه روز میریم زیارتِ امام حسن /فدایِ غربتش بشم، حرم نداره/شبِ شهادتی، یه زائرم نداره/حرم نداره، حرم نداره/غمش دوباره تازه شد تو لحظه‌هایِ آخرش/اومد صدا شکستنِ گوشواره‌هایِ مادرش /یادش نرفته مادرش جوون شهید شد /هنوز نگفته که چرا موهاش سپید شد

عمرِ من سر شد درِ این خونه /بی حسن قلبم سرگردونه/تا غصه تو دلم افتاده /امام حسن نجاتم داده /کریمه و همیشه لطفش به ما زیاده /اشکامو نذرت کردم /دورِ سرت می‌گردم/امام حسن اسمت شد دوایِ دردم/حسن حسن ای جانم/ ...*****چشمایِ دنیا خیسِ بارونه/چشمایِ آقام غرقِ خونه/یه عمره تو دلش آتیشه /از این زمونه راحت میشه /دیگه نمی‌گذره از کوچه برا همیشه/با ضربه‌ها در افتاد /تو شعله مادر افتاد/یادش نرفته آتیش به معجر افتاد /حسن حسن ...

یا عباس یا سیدی، یا عباس یا سیدی/کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی/نگاه دار دلی را که برده ای به نگاهی