شهادت امام محمد تقی (ع) 1403 - میثم مطیعی

لب تشنه بود، تشنه ی یک جرعه آب بود/مردی که درد های دلش بی حساب بود/پا می کشید گوشه ی حجره به روی خاک/پروانه وار غرق تب و التهاب بود/در ازدحام هلهله های کنیزکان/فریاد استغاثه ی او بی جواب بود/یک جرعه آب نذر امامش کسی نکرد/رفع عطش اگر چه کمال ثواب بود/آخر شبیه جد غریبش شهید شد/آری دعای خسته دلان مستجاب بود/غربت برای آل علی تازگی نداشت/در آن دیار کشتن مظلوم باب بود/تا سایه بان پیکر نورانیش شوند/بال کبوتران حرم را شتاب بود/اما فدای بی کفن دشت کربلا/آلاله ای که زخم تنش بی حساب بود/هم تیغ و نیزه خون تنش را مکیده بود/هم داغدیده ی شرر آفتاب بود

با حلق پاره پاره نبودی، حسین بود/نزد شراب‌خواره نبودی، حسین بود/با طفل در بغل که گلویش بریده شد/در انتظار چاره نبودی، حسین بود!/وقت وداع با حرم و دختران خود/خیره به گوشواره نبودی، حسین بود/وقت فرود نیزه به پهلوی بی‌پناه/بر مرکبی سواره نبودی، حسین بود/"زخم از ستاره بر تنت افزون" میان دشت/بر روی سنگ خاره نبودی، حسین بود/وقت هجوم لشکر دشمن به خیمه‌ها/در حالت اشاره نبودی، حسین بود/"در زیر آفتاب تو ماندی" و او، ولی /با جسم پاره پاره نبودی، حسین بود/در زیر آفتاب تو ماندی، حسین هم/ای تشنه! دور از آب تو ماندی، حسین هم/شاعر: رضا یزدانی