شب شانزدهم رمضان 1403 - حسین طاهری

ارث مظلومیت از غربت بابا دارد/قد خم، سینه‌ی خون، دیده‌ی دریا دارد/جگری سوخته از زخم زبان‌ها دارد/گر بگوییم غریب‌الغربا جا دارد/غریب اونیه که همدم اشک و آهه/دیده که مادرش تو کوچه بی پناهه/زهر آمد به سراغش جگرش ریخت به‌هم/جگرش ریخت به هم بال و پرش ریخت به‌هم/زینبش آمد و چشمان ترش ریخت به‌هم/همه‌ی خاطره‌ها در نظرش ریخت به‌هم/دل پریشان شده از حال پریشان حسن/چقدر سخت گذشته‌ست به او در کوچه/چه مراعات نظیریست حسن در کوچه/باز هم خاطره‌ی گریه و مادر، کوچه/قاتل جان حسن می‌شود آخر، کوچه/چشم نامرد به ناموس علی تا افتاد/وای بر من زد و بر صورت گل جا افتاد/ناگهان روی زمین حضرت زهرا افتاد/خواست تا پا بشود باز هم از پا افتاد

تو مپندار که آتش زده ای برجگرم/تو مپندار که زهر تو شده کارگرم/همره مادرم از کوچه گذر میکردم/وقت رفتن که به اطراف نظر میکردم/ناگهان روز به پیش نظرم نیلی شد/صورت مادرم از کین هدف سیلی شد/شاعر : سعید خرازی

هر جا که به پرچمش نگاهت افتاد حرم رقیه است/تنها حرمی که روضه خون نمیخواهد حرم رقیه است/اومدم زیارتت با گریه با زاری/تو هنوزم وسط بازاری/خیلی روضه نگفته داری/وای .../سلام خانوم ایها الصدیقه الشهیده/ای نوه مادر قد خمیده/گنبدتم مثل موهات سفیده/