شب دوازدهم رمضان 1403 - حسین و علیرضا طاهری

لعنت به نامردان پر نیرنگ کوفه/مثل تو خورده بر سر من سنگ کوفه/بعد از تو خیلی در خطر بودم برادر/با قاتلانت هم سفر بودم برادر/از روی نی دیدی مرا ای دل شکسته/زینب به روی ناقه‌ی عریان نشسته/با اهل بیتت کوفه هم نامهربان بود/هر نیزه داری را که دیدم بد زبان بود/دیگر برای خواهرت بال و پری نیست/دردی برایم بدتر از بی معجری نیست/هم آشنا دیده مرا و هم غریبه/بد موقعی دیده مرا امّ حبیبه/بد روزگاری برایم ساخت کوفه/در پیش پای من طعام انداخت کوفه/سخت است در این امتحان حقّ قبولی/زینب کجا هم صحبتی با شمر و خولی/انگار که در قلب من کوه غم افتاد/زینب گذارش مجلس نامحرم افتاد/*****سایه‌ی خواهر من را زن همسایه ندید/حسین

نمی‌شه سرگردون /نمی‌شه آواره/کسی که تو دنیا /حسینو دوست داره/تو حرم بازم گره گشایی کرده/محاله گدا بره، گدا برگرده/قلبم رو دُر کن/دستامو پُرکن/حسین، جان /***حرف حرم شد باز، دلم مسافر شد/خوش به حال اون‌که، دوباره زائر شد/هرچی کربلا بری بازم جا داره/واسه دلشکسته ها حرم جا داره/چشم انتظارم/دل بی‌قرارم/حسین، وای

منم و یه کوله باری از گناه /به خدا خسته شدم از اشتباه/دستمو بگیر و با خودت ببر/نمی‌خوام بشم رفیق نیمه راه/تو بگو چی‌کار کنم دلت باهام جور بشه/اونقده گریه می‌کنم تا که چشام کور بشه/نورٌ علی نور بشه/نور می‎‌بینم حرمو که از دور میبینم/اونقده شلوغه دورت آقا /که ضریحتو به زور می‌بینم/حسین وااای حسین وااای