شب هشتم رمضان 1403 - حسین و علیرضا طاهری

گله ای نیست اگر غصه ی بی‌ حد داریم/ خلوتی هست که در گوشه ی مشهد داریم/ ما نرفتیم هنوز از حرمش دلتنگیم /چشم امّید به دیدارِ مجدد داریم /گفته سر میزند آنگونه که از سلمانی /این قراریست که با صاحب مرقد داریم/ ما گنهکارترین ها وسط صحن رضا/ آنچه در خلد برین خلق ندارد داریم/ روضه میخوانم از آن شاه که در اندوهش/ دیده ای در طلب اشک مقید داریم/ ای اباصلت! عبا را نکشد کاش به سر/ از عبا ما چه قدر خاطره ی بد داریم /شاه بر شانه ی خم، پیکر خود را می‌برد/ با عبا داشت علی اکبر خود را می‌برد

پناهم بده کسی رو به جز تو ندارم/پناهم بده برا دیدنت بی‌قرارم/پناهم بده پناهم بده/دلتنگ حرمم/دلم برا نسیم صبح حرمت پر می‌زنه/دلتنگ حرمم/دلم یه وقتایی میاد به گنبدت سر می‌زنه/دلتنگ حرمم/امام رضا منو دوباره دعوتم کن/امام رضا دلم گرفته/امام رضا یه کاری کن برای اون که/چند وقته حرم نرفته/امام رضا آقای من

بازم تنهایی میرم زیر بارون تو خیابون/دلم تنگ حرم بازم حال ممن خراب/ دوتا دستام و سمت آسمون بالا می‌گیرم/آخه میگن دعای ریز بارون مستجاب/محتاج بارونم/بد حالم ارباب داغونم/از تقدیرم خستم/دلگیری انگار از دستم/اربابم دریابم/اربابم دریابم