شب هفتم رمضان 1403 - حسین طاهری

بار الها حسین از آن عشقی /که ز تو منفک است می‌ترسد/قبر اما عجیب تاریک است/پسرم کوچک است می‌ترسد/روی این سر چگونه سنگ لحد/مثل اهل قبور بگذارم/آه باید به جای گهواره/پسرم را به گور بگذارم/اسمَع اِفهَم علی اصغر من/این صدای گرفته‌ی باباست/به تن خسته‌ام نگاه نکن/روح من هم کنار تو آنجاست/محض تسکین مادرت به تنت /کاش میشد دوباره جان بدهم/بازوی کوچک و نحیفت را/من چگونه تکان تکان بدهم؟/

یه لحظه‌ هم برا علی، از خیمه بیرون نزدم/دل واپس تو بودم و، بخاطر تو اومدم/اصلاً فدای سرت بچم، آخ بچم/با حنجرش شد سپرت بچم، آخ بچم/آب نداریم ولی، از خون پاکش می‌کنیم/دل نداریم ولی، با هم خاکش می‌کنیم /نه خاک نریز، چشماش هنوز بازه حسین/نه خاک نریز، می‌بینی چقد نازه حسین/****ببخش اگر که دست و پا گیرم/ببخش اگه بهونه می‌گیرم/بچه ام دو روزه رفته رو نیزه/من دارم از دلشوره می‌میرم/خانم، زینب/اگه راه دور رفته باشه چی؟/خانم، زینب/اگه تو تنور رفته باشه چی؟/خانم، زینب/کاری ازم برنمیاد به غیر آه، آه /کشتند شیرخواره‌ی من رو بی‌گناه، آه