شب نوزدهم رمضان 1402 - محمدرضا بذری

کن نظری بنده آلوده ام ای خدا ای خدا/خسته شدم دور ز تو بوده ام ای خدا ای خدا/گردنِ کج رو زدم/در شب قدر آمدم/فغفرلنا یا کریم/***با دلِ غمدیده صدا می‌زنم ای خدا ای خدا/آنکه به خود ظلم نموده منم ای خدا ای خدا/آبرویم را نبر/باز مرا هم بخر/فغفرلنا یا کریم/***باگنُهم سوختم و ساختم سیدی سیدی/هرچه تو دادی همه را باختم سیدی سیدی/آمده ام سربه زیر/دستِ مرا هم بگیر/فغفرلنا یا کریم***تاکه به لب نامِ حسین می‌برم ای خدا ای خدا/می‌پرد این دل به هوایِ حرم ای خدا ای خدا/می‌رسد از خیمه زنی بی پناه واویلا واویلا/موی کنان تا وسط قتلگاه واویلا واویلا/گریه کنِ هرشبم/سینه زنِ زینبم/غریبِ مادر حسین/***بی سروپایی دل زهرا شکست واویلا واویلا/چکمه بپا بر روی سینه نشست واویلا واویلا/خوب که بر سینه شه جاگرفت واویلا واویلا/محاسن غرق به خون را گرفت واویلا واویلا /تاکه جدا شد سرش /خورد زمین مادرش/

یا علی و یا علی /من ار به قبله رو کنم، نظر به سوی او کنم/اقامه صلوه را به گفتگوی او کنم /اگر مرا رها کنی تو را رها نمی کنم/سر از تنم جدا کنی چون و چرا نمی کنم

کار همه رو راه انداختی کار منم راه بنداز/به گدا یه نگاه بنداز/من ته چاه گیر افتادم/یه طنابی تو چاه بنداز/یا نورا فی ظلمات، قربون نگات/من نوکرتم همون که میمیره برات/یا نورا فی ظلمات قربون چشمات/کاش کرب و بلا بودم و میمردم به جات/بدون عشقت همه چی باطله/این که خریدی کار دله/بزار بگم تا که همه بشنون/کار فقط دست ابوفاضله/حسین وای وای وای