شهادت امام جعفر صادق (ع) 1403 - سید مهدی حسینی

آن‌که حکمت به لب او، جریان داشت که بود؟/آن‌که علم از نفس او، فوران داشت که بود؟/آن‌که اندیشه از او، شیره‌ی جان داشت که بود؟/آن‌که ایمان به وجودش، ضربان داشت که بود؟/خانه‌ای در حرم هر دل عاشق دارد/شیعه امروز از او، وعده‌ی صادق دارد/همه‌جا سایه‌ی فیضش به سر سرورهاست/حکم او، حکمت او، ژرف‌ترین باورهاست/چقدر خطبه‌ی او خط‌به‌خط دفترهاست/قال صادق، همه‌جا تاج سر منبرهاست/از اشارات نگاهش، لب ما جان دارد/از احادیث لبش، مذهب ما جان دارد/آن‌قدر گفت علی؛ روز و شب از حال علی/که جهان پرشده از قال علی، قال علی/فیض او بود که دل رفت به دنبال علی/که فقط آل علی، آل علی آل علی/آن‌قدر گفت علی، برلب ما جام علی‌ست/کوری دشمن مولا، همه‌جا نام علی‌ست/باده‌نوشان ز دمش، راز مگو ساخته‌اند/خاک راهش همه بردند و سبو ساخته‌اند/کعبه را روز ازل از گل او ساخته‌اند/عالمان از لب این چشمه، وضو ساخته‌اند/همه‌ی اهل نظر بر در او، روو زده‌اند/انبیاء محضر او آمده، زانو زده‌اند/نفس اوست اگر گریه‌ی ما طولانی‌ست/نفس اوست اگر دیده‌ی ما بارانی‌ست/مقتل اوست اگر حال جگر، طوفانی‌ست/مجلس صبح و شبش، مجلس روضه‌خوانی‌ست/بی‌سبب نیست که سوزد جگرش گاه‌به‌گاه/حق بده! کنیه‌ی او هست اباعبدالله/بارها حرمتش از کینه‌ی منصور شکست/دید بی‌حرمتی آن‌همه مأمور، شکست/آمدند و در این مقتل مأثور، شکست/وای من از در این خانه که با زور شکست/وای از شیخ حرم! هیچ‌کسی شرم نکرد/از سفیدی محاسن، نفسی شرم نکرد/آبروی همه‌ی ماست؛ در انظار مبر/ریسمان! شرم کن از کوچه؛ به اصرار مبر/همه‌جا می‌روی امّا سوی بازار مبر/موسفید حرم و دست به دیوارش هست/خاطرات بدی از کوچه و بازارش هست/از روی شانه کشیدند؛ عبایش افتاد/ناگهان آمد و هُل داد و عصایش افتاد/ریسمان را که کشیدند به پایش، افتاد/فاطمه پشت سرش بود و به جایش افتاد

این قلب شکسته آشناست/این پاهای خسته آشناست/واسه کوچه های سوت و کور/این دستای بسته آشناست/شهری که به مادرت وفا نکرد/به تو وفا نمیکنه/شهری که پیش علی حیا نکرد/دیگه حیا نمیکنه/شبهای غربت و بی کسیو/گریه دوا نمیکنه/ای قرار قلبم چرا بی قراری/واسه چی خزون شد شبای بهاری/اونقده امونت ندادن که حتی/یه عبای ساده نذاشتن بزاری/شیخ الائمه غریب مدینه/****مُردم واسه غصه خوردنت/ای وای از کبودیه تنت/یک عده سواره نیمه شب/با پای برهنه بردنت/خوبه بعد تو یکی شبیه زجر/به زخم تو نمک نزد/اونکه حرمت تو رو نگه نداشت/دخترتو کتک نزد/خوبه ناموس تو رو تو کوچه ها/یکی برا فدک نزد/یه نفر نگفتش که قدت خمیده/یه نفر نگفتش نفسهات بریده/بی حیا نمیذاشت نمازت تموم شه/بی حیا نمیگفت که موهات سپیده/شیخ الائمه غریب مدینه/****آه از گریه های بی صدا/آه از روضه های کربلا/واسه عمه گریه میکنی/پشت مرکبا تو کوچه ها/روضه ی غارت لباسای حسین/زینبو پیر میکنه/اونقده بی کسه حسین بنی اسد/فکر حصیر میکنه/کی فکرشو میکرد عمه زینبو/شمر اسیر میکنه/خیمه های سوخته پناهی نداشتن/وقت بی کسی تکیه گاهی نداشتن/میزدن چقدر بچه ها رو تو صحرا/بچه ها که دیگه گناهی نداشتن/لب تشنه را که با عجله سر نمیبُرَند/حداقل مقابل دختر نمیبرند…

منو زابراه نکن/دست و پا که می‌زنی مادرو نگاه نکن/انگار اومد بر قلب من فرود/خنجری که سرت رو از پیکرش ربود/اونی که سر از تنت برید/فکری به حال زینب نکرده بود/رگ‌هات رو می‌بوسم/گلوت رو می‌بوسم/تو رو خدا دست و پا نزن/نذار که ببینه اینقده مادر رو صدا نزن/کجای کاری خیمه قیامت حسین خبر نداری /کجای کاری نبودی شمر و از تو خیمه در بیاری

من به جز هم‌نفسی، با تو ندارم هوسی/با وجود تو چرا، دل بسپارم به کسی/همه عمر برندارم سر از این خمار مستی/که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی/تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد/دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

برئت الی الله از اون‌ها که به تو بد کردند/برئت الی الله راه نفس‌هاتو سد کردن/برئت الی الله اسب از روی تنت رد کردن/عالم بمیره واسه اون لحظه‌ای که نگاهته سمت حرم/مادرتم داره می‌بینه و میگه حسین عزیزم پسرم/حسین من، حسین محروم/حسین من، حسین محروم/حسین من، حسین مظلوم/برئت الی الله از اونی که دلت رو سوزوند/برئت الی الله از هرکی بچه‌هاتو ترسوند/برئت الی الله از پَستی که تو رو برگردوند/عالم بمیره واسه اون لحظه‌ای که پیرهنتو کشید و برد/نامرد نکرد انگشترو در بیاره انگشتتو برید و برد/حسین...

منتظرای حرم عاشقای جد ما/این وصیت منِ به شما زائرای کربلا/کربلا که رفتید پای پیاده برید/گرسنه و تشنه خسته غبارآلود/آخه جد ما رو کشتن تو رو عاشورا/خسته و لب تشنه وقتی رو خاک صحرا بود/فریاد میزد اَینَ المُسلم و اَینَ الحَبیب/ویلی ویلی بِاَبِ المُستَضعَفُ الغَریب

پای گهوارم مادرم اسمتو برده که دوسِت دارم/مثه مادر پدرم به تو بدهکارم من دوسِت دارم/تا دم مردن منو دست هیچکسی غیر تو نسپردن/همه عالم به خودت پناه آوردن/حسین بی تو دنیا جهنمه/بمیرم واسه تو آقا آقا آقا /به خود کربلا کمه/****تو حرم هستند، اونا که تو روضه ها دور و برم هستند/همه سینه زنات برادرم هستند، تو حرم هستند/حالشون خوبه، روضه پائین پا دم اذون خوبه/هر چی که شما بگید آره همون خوبه/حرم خونه ی مادریِ منه/به خدا که عشق تو حسین حسین حسین/سند نوکری منه/حرم عین آرامشه واسه من/من دلم میخواد تو زندگی آقا آقا آقا/به خودت باشه هواس منه/یا ابا عبدالله، یا ابا عبدالله