شب دوم رمضان 1402 - مهدی رسولی

با پشیمانی و با عفوِ اساسی آمده/باز کن آغوش خود را؛ عبدِ عاصی آمده/ باز کن آغوش خود را یا رَجاءالمُذنبین/سائلِ بی سرپناه و آس و پاسی آمده/ رفته از یادش! فراموشی گرفته سالهاست/اهلِ نسیان است و غرقِ بی حواسی آمده/ شُکرِ نعمت رفته از یادش، حواسش نیست که/با اجابت رفته و با ناسپاسی آمده/پرده عصیان بی قرارش کرده/حالش را ببین، تا شود بخشیده با چه التماسی آمده/دعوتش کردیم به مهمانی که درمانش کنیم/در دل شیطان عجب هول و هراسی آمده/رخت تقوا بر تن خوبان دلش را برده است/گوشه ی کز کرده با کهنه لباسی آمده/دوست دارد از صمیم جان عزیزان تو را/بنده ی ناقابل گوهر شناسی آمده/می شناسد مادر سادات را یارب نگو/پشت در امشب گدای ناشناسی آمده/جان آن مادر ببخش این بنده آلوده را/حال که با توبه ی ناب و اساسی آمده/***در خود خزیده بودم، تو بی خبر رسیدی/من خواب مانده بودم وقت سحر رسیدی/حتی صدای پایت من را نکرد بیدار/من منتظر نبودم، تو از سفر رسیدی/تو در زدی ولی باز، نشنید گوشم انگار/تو باز هم به داد این کور و کر رسیدی/ای ماهِ روزه خیلی، خشکیده بود چشمم/اما بجای من تو، با چشم تَر رسیدی/دیدی فرار کردم، دیدی گریز پایم/هم بیشتر دویدی، هم بیشتر رسیدی/من در گناه بودم، نزدیکِ چاه بودم/می‌خواستی نیفتم، آسیمه سر رسیدی/دست مرا گرفتی، در روضه‌ام نشاندی/هم روضه‌خوان شدی و هم خون‌جگر رسیدی/هر روز وقت افطار، هر روز مثل هربار/رفتی کنار گودال، از تن به سر رسیدی/لب‌تشنه بود ارباب، ای روضه‌خوانِ بیتاب/بردار با خودت آب، فردا اگر رسیدی

دم اذونه دم رهایی/ماه من امشب بگو کجایی/حال تموم سالمو مثل همین حال سحر کن /اگر به دنبال یه دل شکسته ای منو خبر کن /به یه نشون از نگاه تو خوشم پلکامو تر کن /اسم تو رو میارم و حرفو تمام میکنم /بعد سلام هر نماز به تو سلام میکنم /سلام به قیام و قعودت به رکوعت و سجودت به تمام وجودت که پر از عِطر خداست /سلام به قبیله ی نورت به هوای ظهورت به مسیر عبورت که همین نزدیکیاست