شهادت امام محمد تقی (ع) 1401 - مهدی رعنایی

خوب می‌دونی که مشکل نوکرت گناهه/با روضه‌هات مشکلو حل کن/چند بار تا حالا ضریحتو بغل گرفتم/تو هم یه بار منو بغل کن/می‌دونم عاقبت نوکریِ تو به خیره/شاهدمم زُهیره/به خدا مریضِ درد و غمت عین طبیبه/شاهدمم حبیبه/آرزومه منم روی زانوت بگم ” اَوَفَیتُ ” چشامو ببندم/تو بخندی و از لب خندون تو به غمای گذشته بخندم/حسین جان حسین جان...

به لطف خدای جوادالائمّه/گدایم، گدای جوادالائمّه/غریبم نخوانید یاایّهاالنّاس/شدم آشنای جوادالائمّه/رسیدم به آزادگی تا دلم شد/اسیر ولای جوادالائمّه/ازآن صورت گندمین بوی گندم/گرفته هوای جوادالائمّه/رضای خدای امام رضا را/بجو در رضای جوادالائمّه/اگر عاشقی هر نفس مثل سایه/برو در قفای جواد الائمّه/تو و جنّت و قصر و حور، آی زاهد /من و خاک پای جوادالائمّه/مَلک در لباس کبوتر می آید /به ایوانْ طلای جوادالائمّه/نه تنها فلک، عرش هم تکیه داده/به گلدسته های جوادالائمّه/شمیم دل انگیز مشهد می آید/ز صحن و سرای جوادالائمّه/در این آخر ماه ذی القعده باید/بسوزم برای جوادالائمّه/مرا بیمه ام می کند تا محرّم/لباس عزای جوادالائمّه/زنی بود و ظلم و دف و پایکوبی/عطش بود و نای جوادالائمه/در حجره را بسته اند، آه خانه/شده کربلای جوادالائمّه/بریده بریده، شکسته شکسته/می آید صدای جوادالائمّه/دم العطش شد دم وا حسینا/عوض شد نوای جوادالائمّه/شبیه حسین، آه آبش ندادند/صدا زد، بمیرم جوابش ندادند/***کنیزان شنیدند آهش بلند است/جوابی به حال خرابش ندادند/اگر منع کردند از شرب آبش/ولی جا به بزم شرابش ندادند/تنش را رها بر روی بام کردند/ولی تیغ و نیزه عذابش ندادند/دم آن همه کفتر باوفا گرم/که تحـویل بر آفتابش ندادند/تنش از سر بام در کوچه افتاد/دگر سنگها بغض خود را نشانِ/گُلِ روی از خون خضابش ندادند/زمانی که تشییع شد، رهگذرهـا/عذابی به عالیـجنابش ندادند/ولی آه، در گودی قتله گاهی/غروبی، غریبی پس از بی سپاهی/***تنش زیر سُمّ ستوران رها شد/به بغض علی یکصد و ده هجا شد/همین که سرش رفت روی سنان ها/نشستند در موج خون آسمان ها/در آمد ز عمق جگر، آهِ زنها/که در بین گودال می گفت تنها/زنی قد خمیده : بنیّ بنیّ/گل سر بریده : بنیّ بنیّ

جوادی و کَرَم داری/تو سایه بر سرم داری/اگر لطفی کنی حاجت‌روا می‌شم/دوباره راهی کرب و بلا می‌شم/حریم کاظمینت خونه‌‌ی امید/گرفته روشنی از گنبدت خورشید/گدا در دست تو لطف خدا رو دید/خدا نام جوادش رو به تو بخشید/بمیرم من برای تو/همه هستم برای تو/یه گوشه چشمی کن غرق عطا می‌شم/دوباره راهی کرب و بلا می‌شم/جوادی و کَرَم داری/تو سایه بر سرم داری.../اگر لطفی کنی حاجت‌روا می‌شم/دوباره راهی کرب و بلا می‌شم/خداروشکرم دارم ولایت رو/خدا از من نگیره این برائت رو/الهی که ببینم روز رَجعت رو/که آتیش می‌زنی بت‌های بِدعت رو/میای اون روز تو با مهدی/میگم لبیک یا مهدی/یکی از عاشقا و زائرا می‌شم/دوباره راهی کرب و بلا می‌شم/تِزورونی اَعاهِدکُم/تِعِرفونی شَفیعْ اِلکُم/أسامیکُم اَسَـجِّلهِه أسامیکُم/هَلِه بیکُم یا زِوّاری هَلِه بیکُم/حسین جانم حسین جانم...

خیره می‌شم به جاده‌ای که/مُنتهی به سِدرة المنتهاست کربلاست/مرکز تجمع نوکراست کربلاست/اولین شعبه‌ی عرش خداست کربلاست/همون راهی که دلم راهیشه/دَم اربعین قیامت می‌شه/بشم از آقام جدا هرگز/من بدون کربلا هرگز... /زل می‌زنم به گنبدی که/جهت اصلیِ قبله‌نماست با صفاست/روشنی شب دلتنگیاست با صفاست/مثل مهمون‌خونه کفتراست با صفاست/همون خورشیدی که رو به ماهه/و زیر قُبّه‌اش زیارتگاهه/نی بی شور و نوا هرگز/من بدون کربلا هرگز... /چشام به راهه اون شبی که/شب مخصوص و شب جمعه هاست بی‌ریاست/بهترین جای زمین کربلاست بی‌ریاست/مجلس روضه‌ی زهرا به پاست بی‌ریاست/همون شب که هر نفس هر لحظه/برا زُوارش بهشت محضه/قنوت بی‌رَبَّنا هرگز/من بدون کربلا هرگز

چه حال و هوایی چه صحن و سرایی/انگاری تو صحن خود امام رضایی/انقدر که عاشقشه خدا/برا همین شده بابُ المراد/حاجت اگه داری فقط بگو/امام رضا تو رو جون جواد/خون‌جگر بودی، پشت در بودی/تشنه‌لب بودی آقا/هلهله کردن، گریه می‌کردی/غرق تب بودی آقا/آه یا جوادالائمه.../درد و دوایی، تو مشکل‌گشایی/فقط خدا می‌دونه که چقدر باوفایی/با دستای مشکل گشات/خیلی دردا می‌شه دوا/خیلی نزدیک محرمه/دلتنگم واسه کربلا/کاظمینیم کن، کربلاییم کن/من رو راهی کن آقا/تا شدم عازم بعد از اون با من /هر چه خواهی کن آقا/آه یا جوادالائمه.../عالم طبیبی، چقدر تو غریبی/تو مثل جدت از آب بی‌نصیبی/تو مثل شاه تشنه‌لب/می‌سوزی زیر آفتاب/دورت دیگه زن و بچه نیست/امون امون از قلب رباب/بین اون مقتل بی هوا می‌زد/دست و پا می‌زد حسین/مادرش با زینب صدا می‌زد/دست و پا می‌‌زد حسین/آه یا حسین یا ثارالله...

حسین آقام آقام آقام آقام حسین

احب الله من احب حسینا/ابد والله ما ننسی حسینا/و صلی الله علی الباکین علی الحسین/آبروی دو عالم/کاروان عمر ما، منزل به منزل می رود/منزل اول حسین و منزل آخر حسین