شب بیست و دوم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

چه می‌خوانی «کجایید ای شهیدان خدایی» را؟/که من از یاد بردم در قفس، شوق رهایی را / به کوی عافیت بیهوده می‌گردم، نمی‌یابم/در این وادی، «بلاجویان دشت کربلایی» را / ز پا افتادم و کاری ز دستم برنمی‌آید/که خوبان می‌خرند از اهل دل، بی‌دست و پایی را/ چنان شمعی که شد خشت مزارش، اشک تنهایی/به آتش می‌کشم تا صبح تو، شام جدایی را/ تو می‌آیی و مردم با نگاهت انس می‌گیرند/خدا آن روز معنا می‌کند مردم‌گرایی را/ تو می‌آیی و می‌بینم شهیدان باز می‌آیند/و آوینی روایت می‌کند فتح نهایی را/ تو روح روضه‌خوانی را دمیدی در رگ شعرم/پر از شور حماسی می‌کنی نوحه‌سُرایی را/شب شام غریبان امیرالمومنین آمد /بمیرم غربت دیرین این صاحب عزایی را/?

منم آن گناه کاری که به سوی تو دوان است/تویی آن بزرگواری که کریم و مهربان است/تو همیشه در فرازی گدانوازی که در اوج بی نیازی نگران بندگان است /تو اگر مرا برانی در دیگری نکوبم/ که به غیر از آستانت همه جا پر از زیان است /همه عمر جز تو یا رب چه کسی رفیق من بود/تو امان من نباشی چه کسی مرا امان است /تو خدای مرتضایی تو همیشه با وفایی /به گدای بی نوایی، که ضعیف و ناتوانی/برو ای گدای مسکین، در خانه علی زن/تو اگر بهشت خواهی نجف علی .../خوشم اینکه خاک پای پسر ابو ترابم /همه عمر سایه بانم علم حسین جان است /?

بگو به خواب که آید به چشم بیدارش/دلا بسوز که مولا تمام شد کارش/سریع‌تر بدنش را به خاک بسپارید/که در بهشت، علی وعده کرده با یارش/زمینیان غمگین، آسمانیان خوشحال/که بیقرار دلی می‌رسد به دلدارش/برای دیدن دست کبود فاطمه‌اش/به عرش رفته یدالله دست حق یارش /خدا کند که ز علی باز رو نگیرد /خدا کند برود ابر از شب تارش/دوباره دست به پهلوی خود نگیرد کاش/دوباره گُل نکند کاش زخم مِسمارش/خلاصه باز علی جان دهد اگر آید/دوباره فاطمه‌ی زخمی‌اش به دیدارش/علی که سیر شد از کوفه، زینبش هم رفت/چه کوفه‌ای که تمامی ندارد آزارش/چه کوفه‌ای که دوباره کشاند زینب را/نه بین مجلس تفسیر بین انزارش/رواست اهل خودش را فرو بَرَد در خاک/که رفت دختر غیرت میان بازارش