شب شانزدهم رمضان 1403 - حسین طاهری

هر آنچه ناشدنی هست با حسن بشود/دَمی که حضرت مُشکل گُشا حسن بشود/به حُسنِ خُلق شود بین مردمان مَشهور/کسی که بارِ لبـش ذکر”یا حَسن”بشود/اسیر حُسن کس دیگری نخواهد شد/کسی که دلبرش از ابتدا حسن بشود/هزار سبط دگر هم به مصطفی بدهند/همیــشه، رابع اهل کسا، حسن بشود/به جز همان که اباالحُجّت است، در عالم/-ندیده ایم که جز مُجتبی، حسن بشود !/أخُ الکریم و إمام الکریم و إبن کریم-/- قسم به ذوالکرم، آقای ما حسن بشود/به سینه ی احدی دست رد نخواهم زد/رواست صاحب این ادّعا حسن بشود/گدای لقمه ی نانی شدن، شرافت ماست/شبی که بانی این سفره ها حسن بشود/شبی دقیق نظر کرده ایم و فهمیدیم/حسین نیز پس از حذف”یا”حسن بشود/میان این همه دلداده ی حسین، خوشیم/-به اینکه صاحب دلهای ما حسن بشود

باز هم خاطره هایم همگی زنده شدند /راه من باز بر آن کوچه ی غم ها افتاد/یاد آن کوچه که با مادر خود می رفتم/به سرم سایه ی از غربت بابا افتاد/کوچه بن بست شد و در دل آن وانفسا/چشم نامرد به ناموس علی تا افتاد /آن چنان زد که ره خانه ی خود گم کردیم /آنچنان که به رخ برگ گلی جا افتاد