شب سیزدهم رمضان 1403 - حسین طاهری

خسته ام از بس که بوسیدم تو را از راه دور/قامت نیزه بلند و قلب دختر سوخته/بس که دیدم جای سنگی را روی پیشانی ات/اشک هم حتی درون دیده تر سوخته/سوختم اما نه به اندازه تو در تنور/حتم دارم صورت تو ده برابر سوخته/پشت عمه زینبم سنگر گرفتم بین دود/تا که من کمتر بسوزم جاش سنگر سوخته/آتش از بالای خیمه ریخت بر سرهای ما/چادر و پیراهن ما بعدِ معجر سوخته/گر مرتب نیست موهایم به من خرده مگیر/علتش این است موهایم روی سر سوخته/بر روی خار مغیلان بارها خوردم زمین/آبله دارد کف پایم سراسر سوخته/عمه می گوید شبیه مادرت زهرا شدم/پشت در انگار دست و پای مادر سوخته/تا توانستند ما را هر کجا سوزانده اند/کربلا خیمه مدینه خانه و در سوخته/راستی بابا نگفتم بیشتر از من رباب/زیر نور آفتاب از داغ اصغر سوخته/شاعر: مهدی مقیمی***حالا اومدی حالا که دیگه رقیه افتاده از پا اومدی/حالا که بار سفر بستم از این دنیا اومدی/عمو عباس رو نیاوردی چرا تنها اومدی/خوابن حالا که تموم دخترای شام اومدی /حالا که نمی‌تونم بگم اومد بابام اومدی/حالا که سفید شد از نبودت موهام اومدی/بابایی خیال کردی قهرم حالا اومدی واسه آشتی/نمیگی چرا رفتی و ما رو تنها گذاشتی بابایی

سیدالشهدا، سیدالشهدا/سیدالشهدا یا مقطع الاعضا/مونده روی زمین، پیکر تو رها/السلام علی من دَفَنَ اهل قُری/خواهرت اگه نیست، رفته شام بلا/ریگ و رمل بیابان برات گرفتن عزا/سیدالشهدا، سیدالشهدا/سیدالشهدا یا مقطع الاعضا/همونی که ازم پدرم رو گرفت /با یه عده حرومی دور حرم رو گرفت /تو نبودی به زور معجرم رو گرفت /اومدم فرار کنم موی سرم رو گرفت /وای حسین، وای حسین، وای حسین/خواب دیدم تو حرمت مقبل با محتشمت/می‌خونن شعر غمت یا ایها الرسول/این بی‌سر حسین توست، زخمی‌تر حسین توست/بی لشکر حسین توست یا ایها الرسول /ای کشته‌ی گرسنه و تشنه، ابی‌عبدالله /حلقومتو سپردی به دشنه، ابی‌عبدالله/هر دفعه که صدا زدی مادر، ابی‌عبدالله /خنده‌ات زدن سیاهی لشکر، ابی‌عبدالله /سید مظلوم حسین جانم، حسین جانم

افطارها به کام دلم زهر می شود/آقای ما گرسنه و تشنه شهید شد