شهادت امام جعفر صادق (ع) 1402 - محمدرضا طاهری

برای عشق دلی مبتلا نداشتم/اسیر خود شده‌ام چون تو را نداشتم/به جز تو هر احدی را صدا زدم اما /برای بردن نامت صدا نداشتم /دلم برای همه کاروانسرا شده است/ولی همیشه برای تو جا نداشته است /برای دست به دامان تو شدن دست و/برای پا شدن افسوس پا نداشته‌ام/تو را نداشته‌ام اما به ای یقین دارم /که هر چه داشته‌ام بی شما نداشته‌ام/هر آنچه بودم و هستم ولی بدان آقا /برای گریه به جدت ریا نداشته‌ام/هوای غیر به سر داشتم ولی در دل /به غیر آرزوی کربلا نداشته‌ام/حسین.../به غیر حاجت آبادی حریم بقیع /میان روضه‌ و گریه دعا نداشته‌ام /مدینه بر جگرم زخم آنچنان زده است /که بر تنم جز رخت عزا نداشته‌آم?

حق پرستان را امامی‌ هست، دینش دلبری/نور رویش کوثری، شور کلامش حیدری/هر دو شهد معرفت را ریخته در ساغری/آیه‌های احمدی را با حدیث جعفری/حرف او عشق است، فهمش را به عاشق می‌دهند/صادقان، دل‌هایشان را دست صادق می‌دهند/مالکی‌ها، شافعی‌ها، خوشه‌چینانش همه/سید طاووس‌ها، طاووس‌ بُستانش همه/شیخ‌ها، علامه‌ها، طفل دبستانش همه/گردن‌افرازان دانش گَرد میدانش همه/جامی از علمُ و نورٌ ریخت تا در جان ما/از هَلِ الدینش به الا الحب رسید ایمان ما//لب گشود و در دل عالم به پا شد شور‌ها/علم‌ها را هر حدیثش زد گره با نور‌ها/نور، مجرم بود اما در نظام کورها/ترس می‌انداخت حقش در دل منصورها/در هراس‌اند از وجودش چون‌که می‌دانند کیست/حجت‌اللهی که جوشان در رگش خون علی‌ست/باز در کوچه امام دیگری را می‌برند/باز هم با دست بسته حیدری را می‌برند/باز هم تنها، غریب مادری را می‌برند/پا برهنه، سیدی را، سروری را می‌برند/نسبتی خورشید را با نیمه‌شب بردن نبود /حق پیر آسمانی‌ها، زمین خوردن نبود/روضه جان‌فرساست، آخر از زبان کوچه است/باز معصومی، پریشان در میان کوچه است/پیرِ ما، یاد گل یاس جوان کوچه است/با طنابی بر دو دستش روضه‌خوان کوچه است/در مدینه تا که می‌نوشد چنین جام بلا/بر مشامش می‌رسد هر لحظه بوی کربلا/امشب این‌جا جلوه‌ای از خیمه‌های کربلاست/باز آتش شعله بر در خانه‌ی آل عباست/حضرت شیخ الائمه در میان کوچه‌‌هاست/گرد بر پیشانیِ آئینه‌ی روی خداست/روضه‌ای جان سوز در این واژه‌های ساده است/شیعیان، فرزند زهرا از نفس افتاده است/****دوست دارم مثل تو زیبا به دنیا بنگرم /صادقانه، عاشقانه این جهان را بنگرم/مثل تو با یاد فرزندت به فردا بنگرم /روی مهدی را ببینم، رو به هرجا بنگرم/مثل آن یار تو، یارانش از آتش رد شدند /در تنور غیبت آن مردان که می‌باید شدند/مثل یاران تو یارانش طبیب و مرهم‌اند/هم جوانمردند و هم همدرد درد عالم‌اند/غم ندارند اولیاءالله، غم‌خوار هم‌اند/با یتیمان مهربان، آن‌جا که باید محکم‌اند/دولت فردا از آن صالحان عاشق است/صبح نزدیک است، آری وعده‌ی حق، صادق است?