شب دهم رمضان، وفات حضرت خدیجه (س) 1403 - حسین و علیرضا طاهری

زنی که خواست مردش”رَحمهٌ للعالمین”باشد/سزاوار ست در القابَـــش “ أمُّ المؤمنین” باشد/خدیجه ذکرِ لبهای محمّد بود و این یعنی/چِقدر این اِسمِ زیبا می تواند دلنشین باشد/از این مادر که کوثر پرورانده دامن پاکش/تَوقّع می رود تا حشر عصمت آفرین باشد/قسم بر وصله های چادر زهرای مظلومه/نخی از ریشه های چادرش حَبلُ المتین باشد/ اگر چه سالها پیش از غدیر از این جهان رفته/شهادت داده که حیدر امیرالؤمنین باشد/شبیهِ مادرش، زهرا مصیبت دیده ی طفل است/رُباب از خرمِن داغِ خدیجه خوشه چین باشد/خدایا چادری که یادگار مادر زهراست/نباید زیر دست و پای نامردی لعین باشد/***از درد غربت داشت کوثر گریه می‌کرد/زهرا به روی قبر مادر گریه می‌کرد/خاک مزار مادرش را می‌گرفت/با دست خود می‌ریخت بر سر گریه می‌کرد/یاد گذشته یاد آینده برای/این مادر و دختر، پیمبر گریه می‌کرد/گرم تماشای عزاداری آن‌ها/یک گوشه‌ای آرام حیدر گریه می‌کرد/تکرار شد این قِصه اما در دلِ شب/این ‌بار زینب زار و مضطر گریه می‌کرد/بر روی قبر مخفی مادر به یاد/آن شعله‌ها و یاس پرپر گریه می‌کرد/وقتی که خون تازه از مسمار می‌ریخت/انگار بر حال علی در گریه می‌کرد/دست خدا را دست بسته می‌کشیدند/زهرا به مظلومیِ شوهر گریه می‌کرد

سینه زنی هامو بزار کنار، برا شب اول قبر من /سوز ناله هامو بزار کنار، برا شب اول قبر من /پیرهن سیامو بزار کنار، برا شب اول قبر من /سینه ی کبودمو بزار کنار، برا شب اول قبر من /نوکر تو بودمو بزار کنار، برا شب اول قبر من /عشق تو وجودمو کنار، برا شب اول قبر من /به لحظه های آخرم، بیا به من سری بزن /به سینه ی کبود من تو مهر نوکری بزن /رنج و غم و دردمو بزار کنار، برا شب اول قبر من اشک و آهِ سردمو بزار کنار، برا شب اول قبر من /هر چی گریه کردمو بزار کنار، برا شب اول قبر من /رنگ خون چشمامو بزار کنار، برا شب اول قبر من /دونه دونه اشکامو بزار کنار، برا شب اول قبر من /زیارت آقامو بزار کنار، برا شب اول قبر من /تو لحظه های اضطراب، برس به داد نوکرت /روی سرم دستی بکش، قسم به جون مادرت

پنهون ماه نیمه شب من، تو تاریکی این شب قدری/نوکر می‌خونه موقع مرگش، ارباب ابکی لظلمت قبری/لحد و می‌زارن، پیرهنی رو که باهاش سینه زد و میزارن /لحد و می‌زارن رو کفن پرچم زینب مدد و می‌زارن /کفنو می‌بندن با یه خرده پارچه راه دهن و می‌بندن /کفنو می‌بندن به سرش سربند یا حسن و می‌بندن/حسین عزیز دلم، حسین عزیز دلم

پابه پای غمت/من نَفَس می‌کشم، تو هوای غمت /دستمو می‌گیره گریه‌های غمت/جونمو تو بگیر لا به لای غمت /غم شیرینم یااَباعبدلله/دین و آیینم یااَباعبدللّه/یه روز آخر وسط روضه /تو رو می بینم یا ابا عبدالله/اِی دَمِ مَحزون، غمِ طولانی /اَلسَّلام اِی حَرَمت شرحِ پریشانی/زُلفِ آشفتت، دلمو خون کرد/جَذبه‌ی تِمثالت عالَمو مجنون کرد/شبِ نورانی یااَباعبدلله/دَمِ طوفانی یااَباعبدلله/همه مَحکومن به فراموشی/تو جاویدانی یااَباعبدللّه/صوت ربانی، عمر طولانی/ذکر جاویدان، عشق طوفانی/زُلفِ آشفتت، دلمو خون کرد/جَذبه‌ی تِمثالت عالَمو مجنون کرد