شب اول رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

عید جدیدی آمد و آغاز سالی است/این بار هم جای تو خالی است/وقتی که لب می خندد و دل غرق آه است/یعنی که بی تو عیدهای ما خیالی است/چشمان تو از غصه های ما پر از اشک است/اوقات ما از یاد تو اما چه خالی ست/شاعر : یوسف رحیمی

شقی رسیده ام اینجا سعید برگردم/عزا رسیده ام اینجا که عید برگردم/اگر چه دست تو تهی آمدم/امیدی هست که دست پر ز لدینا نزید برگردم/منی که دل به هوای تو بسته ام /چگونه از حرمت ناامید برگردم/اگر چه لایق این آرزو نیم/بگیر جان مرا تا شهید برگردم

لالا لالا ، آروم باش یه ذره عزیزِ دلم/لالا لالا ، نزن لبهایِ خشکتُ رویِ هم/لالا لالا ، داره مادرت می بینه از حرم/شرمندتم علی جون، دلِ من رو نسوزون/دور لبهات عزیزم، زبونت رو نچرخون/می دونم تشنه هستی، چند روزِ شیر نخوردی/رو دوشم سر بذار تا، جایِ آب تیر نخوردی/لالا لالا، علی جان،‌ لالا لالا، علی جان/خیلی سخته، برا غربتِ تو نبارم علی/خیلی سخته، که چشماتو رو هم بذارم علی/خیلی سخته، که تیر از گلوت دربیارم علی/خیلی در هم شکستم، خیلی از پا نشستم/با این دستایِ لرزون، میُفتی از رو دستم/روی دستم سر تو، روی یک دست پیکر تو/من چی بدم جوابِ، اشکایِ مادرِتو/خیلی سخته، ولی دیگه چاره ندارم علی/خیلی سخته، تنت رو به صحرا سپارم علی/خیلی سخته، رگاتو روی خاک بذارم علی/زیر خاکا که باشی، از اسبا در امونی/دشمن کاشکی نذاره، روی قبرت نشونی/این روضه خیلی سخته، این روضه جان‌گدازه/الهی که نبینم، چشمت رو نیزه بازه/لالا لالا، علی جان،‌ لالا لالا، علی جان