شب بیست و هفتم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

عمریست تشنه کام تو هستیم و آب نیست/عمریست بی قرار نشستیم و تاب نیست/عمریست در نبود تو همسایه شبیم/در آسمان هیچ دلی آفتاب نیست/سرشار از محبت و از مهربانی است/در عالم حضور تو حرف عذاب نیست/می جویمت به خواب و نفهمیده ام هنوز/در چشم های منتظران تو خواب نیست/باید خودت برای ظهورت دعا کنی/در دست ما دعای فرج مستجاب نیست/ما گوشمان نمی شنود پاسخ تو را/ور نه سلام های کسی بی جواب نیست/بهتر بمیرد آنکه دلش بین روضه ها/از داغ خشکی لب جدت کباب نیست/حالا که حرف تشنگی آمد مصیبتی/بالاتر از مصیبت طفل رباب نیست

سفره دارد جمع می گردد، گدا را عفو کن/باز هم خوبی کن و این مبتلا را عفو کن/دیگر از این توبه ها دارم خجالت می کشم/یا رب این شرمنده غرق خطا را عفو کن/بر در این خانه من بهر امیدی آمدم/پس، نگیر از من تو این حال و هوا را، عفو کن/دست خالی آمدم، با دست خالی می روم/یا کریم این روسیاهِ بی نوا را عفو کن/پیش مردم آبروی بنده ات را حفظ کن/خوب و بد، در هم بخر، ای یار، ما را عفو کن/من گنهکار و تویی غفار، یا رب الحسین/جان اربابم بیا این بنده ها را عفو کن/بوده ام این روزها مصداق فابک للحسین/گریه کن های غم کرببلا را عفو کن/شاعر: وحید محمدی

سعی دارد کودکش را در عبا پنهان کند/باید او تن را جدا ؛ سر را جدا پنهان کند/گریه ی اصغر، صدای هلهله ، با تیر خود/حرمله باید صدا را در صدا پنهان کند/ شاعر : مجید تال