شب چهاردهم رمضان 1402 - مهدی رسولی

دوست داری در زدن های مرا، حاشا نکن!/پس اگر تا صبح هم در را زدم در وا نکن/من‌ برای تو میایم نه برای حاجتم/جان خوبانت مرا محتاج این دنیا نکن/روز اگر کار بدی کردم تو شب راهم‌ بده/روی من آغوش وا کن لطف کن دعوا نکن/کار دست توست من کارگرم ای خوش حساب!/میتوانی از خودت طردم کنی اما نکن/من ادای خوب ها را درمیاوردم فقط../سابقه دارم گنهکارم ولی رسوا نکن/نامه ی اعمال ما را به نجف ارسال کن/تا علی امضا نکرد این نامه را امضا نکن/سرپرستی مرا مولا تقبل کرده است/کودک آواره را شرمنده بابا نکن/دوست دارم با علی همسایه باشم تا ابد/در نجف گم میشوم دیگر مرا پیدا مکن/من به این ماه مبارک گفته ام ماه حسین/جز حسین این ماه را درپیش ما معنا نکن/ای رفیق سینه زن از کربلا روزی بگیر/شاعر:‌ پوریا هاشمی/

هر جا که به پرچمش نگاهت افتاد حرم رقیه است/تنها حرمی که روضه خون نمیخواهد حرم رقیه است/اومدم زیارتت با گریه با زاری/تو هنوزم وسط بازاری/چقدر حرف نگفته داری/خانوم /سلام خانوم ایتها الصدیقه الشهیده/ای نوه مادر قد خمیده گنبدتم مثل موهات سفیده/ابر مستی تیره گون شد باز بی حد گریه کرد/با غمت گاهی نباید ساخت باید گریه کرد/ای که از بوی طعام خانه ها خوابت نبرد/مادرم نذر تو را هر وقت «هم زد» گریه کرد/از سر ایمان به داغت گاه می گویم به خویش/شاید آن شب «زجر» هم وقتی تو را زد گریه کرد/وقت غسلت هم به زخم تو نمک پاشیده شد/آن زن غسّاله هم اشکش در آمد گریه کرد/شاعر : کاظم بهمنی